IV Mojżesza

Bemidbar *

IV Księga Mojżesza

1. Na pustyni Synaj, w Przybytku Zboru, pierwszego dnia drugiego miesiąca, drugiego roku od ich wyjścia z ziemi Micraim, WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Zbierzcie zastęp całego zboru synów Israela według ich rodzin, według ich rodowych domów - imienny wykaz wszelkiego ich męskiego pogłowia *. ³ Od wieku dwudziestu lat i wyżej; wszystkich, którzy stają do broni w Israelu. Ty i Ahron uczyńcie ich przegląd według ich zastępów. ⁴ I niech będzie przy was po jednym mężu z każdego pokolenia; mąż, który jest na czele swego rodowego domu. ⁵ A oto imiona mężów, którzy przy was staną: Od Reubena - Elicur, syn Szedeura; ⁶ od Szymeona - Szelumiel, syn Curyszaddaja; ⁷ od Jehudy * - Nachszon, syn Amminadaba; ⁸ od Issachara - Nethaneel, syn Cuara; ⁹ od Zebuluna - Eliab, syn Chelona; ¹⁰ zaś od synów Josefa *: Od Efraima - Eliszama, syn Amihuda; od Menaszy - Gamliel, syn Pedacura; ¹¹ od Biniamina - Abidan, syn Gideoni; ¹² od Dana - Achiezer, syn Ammiszadaja; ¹³ od Aszera - Pagiel, syn Ochrona; ¹⁴ od Gada - Eljasaf, syn Deuela; ¹⁵ od Naftalego - Achira, syn Enana. ¹⁶ Ci powinni być powołani ze zboru jako naczelnicy pokoleń swoich ojców; to wodzowie tysięcy Israela. ¹⁷ Zatem Mojżesz i Ahron przyjęli tych mężów, wyszczególnionych po imieniu. ¹⁸ Pierwszego dnia, drugiego miesiąca, zgromadzili też cały zbór i zaczęli się porządkować według swych rodzin, według swoich rodowych domów, według imiennych wykazów - od wieku dwudziestu lat i wyżej, według swych osób. ¹⁹ Jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi - tak on odbył ich przegląd na pustyni Synaj.

²⁰ I okazało się, że synów Reubena, pierworodnego Israela, według rodzinnego powinowactwa, według rodowych ich domów, według imiennych wykazów całego pogłowia męskiego w wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ²¹ tych spisanych w pokoleniu Reubena było czterdzieści sześć tysięcy pięćset osób.

²² Synów Szymeona według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według pospisowych imiennych wykazów, całego męskiego pogłowia od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ²³ tych spisanych w pokoleniu Szymeona było pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta.

²⁴ A synów Gada według rodzinnego powinowactwa, według ich domów rodowych, według imiennych wykazów od wieku lat dwudziestu i wyżej, wszystkich stających do broni, ²⁵ tych spisanych w pokoleniu Gada było czterdzieści pięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt.

²⁶ A synów Jehudy według rodzinnego powinowactwa, według ich domów rodowych, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ²⁷ tych spisanych w pokoleniu Jehudy było siedemdziesiąt cztery tysiące sześćset.

²⁸ Zaś synów Issachara według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ²⁹ tych spisanych w pokoleniu Issachara było pięćdziesiąt cztery tysiące czterysta.

³⁰ A synów Zebuluna według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ³¹ tych spisanych w pokoleniu Zebuluna było pięćdziesiąt siedem tysięcy czterysta.

³² Z synów Josefa: Synów Efraima według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ³³ tych spisanych w pokoleniu Efraima było czterdzieści tysięcy pięćset.

³⁴ A synów Menaszy według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ³⁵ tych spisanych w pokoleniu Menaszy było trzydzieści dwa tysiące dwieście.

³⁶ Zaś synów Biniamina według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ³⁷ tych spisanych w pokoleniu Biniamina było trzydzieści pięć tysięcy czterysta.

³⁸ A synów Dana według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ³⁹ tych spisanych w pokoleniu Dana było sześćdziesiąt dwa tysiące siedemset. ⁴⁰ Synów Aszera według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ⁴¹ tych spisanych w pokoleniu Aszera było czterdzieści jeden tysięcy pięćset.

⁴² A synów Naftalego według rodzinnego powinowactwa, według ich rodowych domów, według imiennych wykazów od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni, ⁴³ tych spisanych w pokoleniu Naftalego było pięćdziesiąt trzy tysiące czterysta.

⁴⁴ Oto spisani, których przeglądu dokonał Mojżesz i Ahron oraz przywódcy Israela - a tych mężów było dwunastu, po jednym z każdego swojego domu rodowego. ⁴⁵ Tak więc wszystkich synów Israela według ich rodowych domów, od wieku dwudziestu lat i wyżej, wszystkich stających do broni w Israelu, ⁴⁶ wszystkich tych spisanych było sześćset trzy tysiące trzysta pięćdziesiąt. ⁴⁷ Ale Lewici według rodowego szczepu - nie stawili się między nimi do przeglądu. ⁴⁸ Bowiem WIEKUISTY tak oświadczył Mojżeszowi: ⁴⁹ Nie obejmiesz spisem tylko pokolenia Lewiego oraz nie zbierzesz ich zastępu razem z synami Israela. ⁵⁰ Nadto ustanowisz Lewitów nad Przybytkiem Świadectwa, wszystkimi jego przyborami i nad całością, która do niego należy. Oni będą nosić Przybytek oraz wszystkie jego przybory; oni też będą przy nim usługiwać, a swój obóz rozłożą wokół Przybytku. ⁵¹ Ile razy Przybytek wyruszy - złożą go Lewici, a ile razy Przybytek stanie - ustawią go Lewici; zaś postronny *, który by podszedł - poniesie śmierć.

⁵² A synowie Israela będą stawać według ich zastępów - każdy w swoim obozie i każdy przy swej chorągwi. ⁵³ Zaś Lewici rozłożą się obozem wokół Przybytku Świadectwa, aby nie przyszedł gniew na zbór synów Israela. Zatem Lewici będą stawać na straży przy Przybytku Świadectwa. ⁵⁴ I synowie Israela to uczynili, stosownie do wszystkiego, co WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi; tak uczynili.

* hebrajska nazwa IV Księgi Mojżesza; od pierwszego, hebrajskiego słowa tego zwoju w formie spolszczonej: Bemidbar – Na pustyni

*1,2 ogół Israela dzielił się na pokolenia, każde pokolenie na rody, a każdy ród na domy ojców.

*1,7 także: Judy

*1,10 Lewici byli wykluczeni ze służby wojskowej

*1,51 tu - nie Lewita

2. Potem WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi i Ahronowi, mówiąc: ² Niech synowie Israela staną nieopodal obozem, każdy przy swojej chorągwi i przy swych znakach domów rodowych; niechaj staną obozem wokół Przybytku Zboru. ³ Niechaj tak się rozłożą obozem: Na przedzie, ku wschodowi, według swoich zastępów chorągiew obozu Jehudy; a wodzem synów Jehudy będzie Nachszon, syn Amminadaba. ⁴ A jego zastęp i w nim spisani to siedemdziesiąt cztery tysiące sześćset osób. ⁵ Zaś przy nim rozłoży się obozem pokolenie Issachara; a wodzem synów Issachara będzie Nethaneel, syn Cuara. ⁶ A jego zastęp i w nim spisani to pięćdziesiąt cztery tysiące czterysta. ⁷ Następnie pokolenie Zebuluna; zaś wodzem synów Zebuluna będzie Eliab, syn Chelona. ⁸ A jego zastęp i w nim spisani to pięćdziesiąt siedem tysięcy czterysta. ⁹ Wszyscy spisani z obozu Jehudy to według ich zastępów sto osiemdziesiąt sześć tysięcy czterysta osób - ci wyruszą pierwsi *. ¹⁰ Zaś chorągiew obozu Reubena ustawi się według swoich zastępów ku południowi; a wodzem synów Reubena będzie Elicur, syn Szedeura. ¹¹ A jego zastęp i w nim spisani to czterdzieści sześć tysięcy pięćset. ¹² Przy nim rozłoży się obozem pokolenie Szymeona; zaś wodzem synów Szymeona będzie Szelumiel, syn Curyszaddaja. ¹³ A jego zastęp i w nim spisani to pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta. ¹⁴ Następnie pokolenie Gada; zaś wodzem synów Gada będzie Eljasad, syn Reuela. ¹⁵ A jego zastęp i w nim spisani to czterdzieści pięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt. ¹⁶ Wszystkich spisanych z obozu Reubena będzie według ich zastępów - sto pięćdziesiąt jeden tysięcy czterysta pięćdziesiąt; ci wyruszą w drugiej kolejności. ¹⁷ Następnie, w środku tych obozów, wyruszy obóz Lewitów wraz z Przybytkiem Zboru. Jakim porządkiem będą spoczywać - takim też wyruszą; każdy w swoim szyku, przy swych chorągwiach. ¹⁸ A chorągiew obozu Efraima ustawi się według swoich zastępów ku zachodowi; zaś wodzem synów Efraima będzie Eliszama, syn Amihuda. ¹⁹ A jego zastęp i w nim spisani to czterdzieści tysięcy pięćset. ²⁰ Zaś przy nim pokolenie Menaszy; a wodzem synów Menaszy będzie Gamliel, syn Pedacura. ²¹ A jego zastęp i w nim spisani to trzydzieści dwa tysiące dwieście. ²² Następnie pokolenie Biniamina; zaś wodzem synów Biniamina będzie Abidan, syn Gideoni. ²³ A jego zastęp i w nim spisani to trzydzieści pięć tysięcy czterysta. ²⁴ Wszystkich spisanych z obozu Efraima będzie według ich zastępów - sto osiem tysięcy sto; ci wyruszą w trzeciej kolejności. ²⁵ A chorągiew Dana będzie ku północy według ich zastępów; zaś wodzem synów Dana będzie Achiezer, syn Ammiszadaja. ²⁶ A jego zastęp i w nim spisani to sześćdziesiąt dwa tysiące siedemset. ²⁷ A przy nim rozłoży się obozem pokolenie Aszera; zaś wodzem synów Aszera będzie Pagiel, syn Ochrana. ²⁸ A jego zastęp i w nim spisani to czterdzieści jeden tysięcy pięćset. ²⁹ Następnie pokolenie Naftalego; zaś wodzem synów Naftalego będzie Achira, syn Enana. ³⁰ A jego zastęp i w nim spisani to pięćdziesiąt trzy tysiące czterysta. ³¹ Wszystkich spisanych z obozu Dana będzie sto pięćdziesiąt siedem tysięcy sześćset; ci wyruszą przy swych chorągwiach na końcu. ³² Oto spisani synów Israela według ich domów rodowych. Wszystkich spisanych w obozach, według ich zastępów będzie sześćset trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt. ³³ Ale Lewici nie stawili się do przeglądu pomiędzy synami Israela; tak, jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi. ³⁴ I synowie Israela uczynili tak, jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi; rozłożyli się obozem przy swych chorągwiach i tak też wyruszali, każdy według swych rodzin, przy swoim domu rodowym.

*2,9 Cały obóz dzielił się na 4 wielkie oddziały, każdy po 3 pokolenia, okalając Przybytek wraz z pokoleniem Lewitów. Oddział Jehudy/Judy stanowił straż przednią, zaś Dana straż tylną.

3. A oto potomkowie Ahrona i Mojżesza, w czasie, w którym WIEKUISTY przemawiał do Mojżesza u góry Synaj. ² Oto synowie Ahrona: Pierworodny - Nadab; następnie Abihu, Elazar i Ithamar. ³ Oto imiona synów Ahrona, namaszczonych kapłanów, których dłoń została upełnomocniona do sprawowania kapłaństwa. ⁴ Jednak przed WIEKUISTYM umarli Nadab i Abihu, gdy na pustyni Synaj przynieśli przed oblicze WIEKUISTEGO obcy ogień; a nie mieli potomstwa. Tak więc kapłaństwo sprawowali przy swoim ojcu Ahronie * - Elazar i Ithamar.

⁵ WIEKUISTY oświadczył też Mojżeszowi, mówiąc: ⁶ Przyprowadź pokolenie Lewiego i ustaw je przed obliczem Ahrona, aby mu usługiwali. ⁷ I aby przed Przybytkiem Zboru pełnili jego straż i straż całego zboru, sprawując służbę Przybytku. ⁸ Nadto by strzegli wszystkich przyborów Przybytku oraz pełnili straż synów Israela, sprawując służbę Przybytku. ⁹ Zatem Lewitów dodasz Ahronowi i jego synom; będą mu przyznani jako dar spośród synów Israela. ¹⁰ Zaś Ahrona i jego synów ustanowisz, by strzegli swojego urzędu kapłańskiego; bo postronny *, który by podszedł - poniesie śmierć.

¹¹ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ¹² Oto Ja wziąłem spośród synów Israela – Lewitów, zamiast wszelkiego pierworodnego z synów Israela, które rozwiera łono; dlatego niech Lewici będą Moimi. ¹³ Gdyż Moim jest wszelkie pierworodne, od dnia w którym poraziłem wszystkich pierworodnych w ziemi Micraim; poświęciłem Sobie każde pierworodne w Israelu, tak człowieka, jak i bydlę; niech będą Moimi. Łukasz 3,13

¹⁴ Także na pustyni Synaj, WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ¹⁵ Policz synów Lewiego według ich domów rodowych, według ich rodzin; policz wszystkich płci męskiej od miesiąca * i wyżej. ¹⁶ Więc Mojżesz ich policzył jak nakazano, według słowa WIEKUISTEGO. ¹⁷ A oto synowie Lewiego według ich imion: Gerszon, Kehath i Merary. ¹⁸ A oto imiona synów Geszrona według ich rodzin: Libni i Szymei. ¹⁹ A synowie Kehatha według ich rodzin to: Amram, Ic'har, Hebron i Uzyel. ²⁰ A synowie Merarego według ich rodzin to: Machli i Muszy. Oto rodziny Lewiego według swoich domów rodowych. ²¹ Od Gerszona pochodzi rodzina Libni oraz rodzina Szymei; to są rodziny Gerszonitów. ²² Tych spisanych według liczby wszystkich osób płci męskiej od miesiąca i wyżej - tych spisanych było siedem tysięcy pięćset. ²³ Rodziny Gerszonitów mają obozować za Przybytkiem, ku zachodowi. ²⁴ Zaś naczelnikiem rodowego domu Gerszonitów będzie Eliasaf, syn Laela. ²⁵ W Przybytku Zboru pod strażą synów Gerszona będzie sam Przybytek i namiot; jego pokrowiec, kotara u wejścia do Przybytku Zboru, ²⁶ zasłony dziedzińca i kotara u wejścia do dziedzińca otaczającego Przybytek, ołtarz wokoło i sznury ze wszystkimi ich urządzeniami. ²⁷ A od Kehatha pochodzi: Rodzina Amrama *, rodzina Ic'hara, rodzina Hebrona oraz rodzina Uzyela; oto rodziny Kehatydów. ²⁸ Według wykazu wszystkich osób płci męskiej od miesiąca i wyżej - osiem tysięcy sześćset tych, którzy pełnią straż przy świętym miejscu. ²⁹ Rodziny synów Kehatha będą stawać obozem po stronie Przybytku ku południowi. ³⁰ Zaś naczelnikiem rodowego domu rodzin Ketatha będzie Elicafan, syn Uzyela. ³¹ A pod ich strażą będą: Arka, stół, świecznik, ołtarze i święte naczynia, którymi będą pełnić służbę, zasłona oraz całe jej urządzenie. ³² Zaś naczelnikiem nad naczelnikami Lewitów będzie Elazar, syn kapłana Ahrona; ma on nadzór nad tymi, co pełnią straż w świętym miejscu. ³³ A od Merarego pochodzi rodzina Machlidów oraz rodzina Muszydów; oto rodziny Merarego. ³⁴ Tych, spisanych według liczby wszystkich osób płci męskiej od miesiąca i wyżej było sześć tysięcy dwieście. ³⁵ Zaś naczelnikiem rodowego domu rodzin Merarego będzie Curiel, syn Abichaila; oni będą stawać obozem z boku Przybytku, ku północy. ³⁶ A pod nadzorem i strażą synów Merarego będą bale Przybytku, poprzeczki, słupy, podsłupia i wszystkie jego przybory oraz całe jego urządzenie. ³⁷ Także słupy dziedzińca, które są naokoło, ich podsłupia, kołki oraz ich sznury. ³⁸ Zaś tymi, którzy będą obozować z przedniej strony Przybytku, przed Przybytkiem Zboru, ku wschodowi, będą: Mojżesz, Ahron oraz jego synowie. Im przyjdzie trzymać straż przy świętym miejscu, w celu ochraniania synów Israela; bowiem postronny, który by podszedł - poniesie śmierć. ³⁹ Wszystkich spisanych Lewitów według ich rodzin, wszystkich osób płci męskiej od miesiąca i wyżej, których z rozkazu WIEKUISTEGO zliczył Mojżesz i Ahron, było dwadzieścia dwa tysiące *. ⁴⁰ Nadto WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Oblicz wszystkich pierworodnych płci męskiej od miesiąca i wyżej z synów Israela i sporządź wykaz ich imion. ⁴¹ I przyjmiesz dla Mnie, WIEKUISTEGO, Lewitów - zamiast wszystkich pierworodnych z synów Israela; zaś bydło Lewitów zamiast całego pierworodnego bydła synów Israela. ⁴² Zatem Mojżesz zliczył, jak mu rozkazał WIEKUISTY, wszystkich pierworodnych pomiędzy synami Israela. ⁴³ A wszystkich pierworodnych płci męskiej według imiennego wykazu, w wieku od miesiąca i wyżej, tych spisanych było dwadzieścia dwa tysiące dwustu siedemdziesięciu trzech.

⁴⁴ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ⁴⁵ Przyjmij Lewitów zamiast wszystkich pierworodnych z synów Israela, a bydło Lewitów - zamiast ich bydła, i niech Lewici będą Moimi, Ja jestem WIEKUISTY. ⁴⁶ A jako okup za owych dwustu siedemdziesięciu trzech z pierworodnych synów Israela, którzy zbywają ponad liczbę Lewitów, ⁴⁷ weźmiesz po pięć szekli za głowę *; weźmiesz według uświęconego szekla, po dwadzieścia ger w szeklu. ⁴⁸ Po czym oddasz te pieniądze Ahronowi i jego synom, jako okup za zbywających nad ich liczbę. ⁴⁹ Tak Mojżesz wziął pieniądze okupu za tych, co zbywają ponad liczbę okupionych przez Lewitów. ⁵⁰ Wziął tych pieniędzy od pierworodnych synów Israela - tysiąc trzysta siedemdziesiąt pięć szekli, według uświęconego szekla. ⁵¹ Po czy Mojżesz oddał te pieniądze okupu Ahronowi i jego synom, według mowy WIEKUISTEGO, w której WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi.

*3,4 To samo pomocnicze stanowisko, jakie zajmują przy arcykapłanie - kapłani, zajmują przy kapłanach - Lewici. Będą służyli Ahronowi, a potem jego następcom, w których kapłaństwo się koncentruje; innymi słowy - będą pomagali arcykapłanowi i kapłanom.

*3,10 czyli: nie kapłan

*3,15 ponieważ Lewici zastępowali pierworodnych wszystkich pokoleń, którzy w wieku miesiąca byli już własnością Boga

*3,27 w skład tego rodu wchodzą synowie Mojżesza, stanowiący część rodziny Amrama

*3,39 ponieważ suma wcześniej przytoczonych cyfr się nie zgadza - pomyłka w odczycie może dotyczyć wiersza 28. Według Talmudu opuszczono 300 pierworodnych Lewitów, którzy nie mogli służyć do wykupu innych pierworodnych.

*3,47 co odpowiada okupowi za dzieci

4. Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi i Ahronowi, mówiąc: ² Zbierz spośród synów Lewiego zastęp synów Kehatha * według ich rodzin i według ich domów rodowych, ³ od lat trzydziestu i wyżej do lat pięćdziesięciu, wszystkich zdolnych wstąpić do służby, aby pełnili posługę w Przybytku Zboru. ⁴ Oto przedmiot służby synów Kehatha w Przybytku Zboru - święte świętych *. ⁵ Zatem wejdzie Ahron oraz jego synowie, kiedy obóz będzie miał ruszyć, i zdejmą zasłaniającą zasłonę oraz okryją nią Arkę Świadectwa. ⁶ Potem włożą na nią pokrowiec z borsuczej skóry, z wierzchu rozciągną całą z błękitu zasłonę oraz założą jej drążki *. ⁷ Także na stole wystawnym rozłożą zasłonę z błękitu oraz położą na nim misy, kadzielnice, dzbany i czasze do nalewania; powinien być na nim jego ustawiczny chleb. ⁸ Potem rozciągną nad nim karmazynową zasłonę, przykryją go pokrowcem z borsuczej skóry oraz założą jego drążki. ⁹ Wezmą także błękitną zasłoną oraz nakryją świecznik do oświetlania i jego lampy oraz szczypczyki, popielniczki i wszystkie jego naczynia do oleju, których przy nim używają. ¹⁰ Potem włożą go i wszystkie jego przybory w pokrowce z borsuczej skóry oraz położą na nosze. ¹¹ Rozciągną także zasłonę z błękitu na ołtarz kadzidlany, nakryją go pokrowcem z borsuczej skóry oraz założą jego drążki. ¹² Nadto wezmą wszystkie służbowe przybory, którymi posługują się w Świątyni, włożą w zasłonę z błękitu, nakryją je pokrowcem z borsuczej skóry oraz położą na nosze. ¹³ Oczyszczą z popiołu ofiarnicę, rozciągną na niej purpurową zasłonę, ¹⁴ oraz włożą na nią wszystkie jej przybory, którymi się przy niej posługują - węglarki, widełki, łopatki i kropielnice - wszystkie przybory ofiarnicy; po czym rozciągną na niej pokrowiec z borsuczej skóry oraz założą jej drążki. ¹⁵ A kiedy, przy wyruszaniu obozu, Ahron dopełni wraz z jego synami okrycia sanktuarium oraz wszystkich przyborów świętego miejsca, wtedy podejdą synowie Kahatha, aby nieść; lecz nie będą dotykali się świętych rzeczy, by nie pomarli. Oto ciężar synów Kahatha przy Przybytku Zboru. ¹⁶ A pod nadzorem Elazara, syna kapłana Ahrona, będzie: Olej do oświetlania, wonne kadzidło, ustawiczna ofiara z pokarmów i olej namaszczania; nadzór nad całym Przybytkiem, a także nad wszystkim, co w nim jest – świętego miejsca i jego przyborów.

¹⁷ Potem WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi i Ahronowi, mówiąc: ¹⁸ Nie podcinajcie szczepu rodzin Kehatha spośród Lewitów. ¹⁹ Oto, co macie dla nich uczynić, aby żyli i nie wymierali, gdy będą podchodzić do świętego świętych: Niech Ahron i jego synowie przyjdą i ich ustanowią - każdego przy swojej służbie oraz przy swym ciężarze. ²⁰ Ale niech nie przychodzą, aby przypatrywać się rozbiórce sanktuarium, by nie pomarli.

²¹ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ²² Zbierz też zastęp synów Gerszona, według ich rodowych domów oraz według ich rodzin, ²³ od wieku lat trzydziestu i wyżej do pięćdziesięciu lat, i ich policz - wszystkich wstępujących w szeregi dla pełnienia posług w Przybytku Zboru. ²⁴ Oto służba rodzin Gerszonidów przy robocie oraz przy noszeniu: ²⁵ Mają oni nosić zasłony Przybytku, Przybytek Zboru, jego pokrowiec i pokrowiec borsuczy, który jest na nim z wierzchu, oraz kotarę wejścia do Przybytku Zboru. ²⁶ Nadto zasłony dziedzińca, kotarę wejścia do bramy dziedzińca, który otacza Przybytek oraz wokoło ofiarnicę, ich sznury oraz wszystkie ich służbowe przybory. Zatem wszystko, co przy nich należy robić - niech oni to czynią. ²⁷ Wszelka służba synów Geszrona odbywać się będzie według rozkazu Ahrona i jego synów; zarówno każdy ciężar, jak i każda ich robota; ustanówcie nad nimi straż przy wszystkich ich ciężarach. ²⁸ Oto służba rodzin synów Geszrona przy Przybytku Zboru; zaś nadzór nad nimi w ręce Ithamara, syna Ahrona, kapłana. ²⁹ Także policzysz synów Merarego, według ich rodzin i według ich domów rodowych. ³⁰ Policzysz ich od wieku trzydziestu lat i wyżej - do pięćdziesięciu lat; wszystkich wstępujących w szeregi dla pełnienia posług w Przybytku Zboru. ³¹ A oto dział ich ciężarów w całej ich służbie przy Przybytku Zboru: Bale Przybytku, jego poprzeczki, słupy i jego podsłupia, ³² słupy dziedzińca wokoło i ich podsłupia, kołki, sznury i wszystkie ich przybory, ze wszystkim co należy do służby; imiennie policzycie przybory należące do działu ich ciężarów. ³³ Oto powinność rodzin synów Merarego w całej ich służbie przy Przybytku Zboru; to wszystko pod nadzorem Ithamara, syna Ahrona, kapłana. ³⁴ Zatem Mojżesz, Ahron i naczelnicy zboru policzyli synów Ketatha według ich rodzin i według ich domów rodowych, ³⁵ od wieku lat trzydziestu i wyżej - do lat pięćdziesięciu; wszystkich wstępujących w szeregi do pełnienia posług w Przybytku Zboru. ³⁶ A było tych spisanych według ich rodzin - dwa tysiące siedmiuset pięćdziesięciu. ³⁷ Oto spisani rodów Kehatha - wszyscy pełniący służbę przy Przybytku Zboru, których obliczył Mojżesz i Ahron z rozkazu WIEKUISTEGO, wydanego przez Mojżesza. ³⁸ Także spisani synów Gerszona, według ich rodzin i według ich domów rodowych, ³⁹ od wieku lat trzydziestu i wyżej - do pięćdziesięciu; wszyscy wstępujący w szeregi dla pełnienia posług w Przybytku Zboru. ⁴⁰ A było tych spisanych według ich rodzin i według ich domów rodowych - dwa tysiące sześćset trzydziestu. ⁴¹ Oto spisani rodzin synów Gerszona, wszyscy pełniący służbę przy Przybytku Zboru, których policzył Mojżesz i Ahron z rozkazu WIEKUISTEGO. ⁴² Także spisani synów Merarego według ich rodzin i według ich domów rodowych, ⁴³ od wieku lat trzydziestu i wyżej - do pięćdziesięciu; wszyscy wstępujący w szeregi dla pełnienia posług w Przybytku Zboru. ⁴⁴ A było tych spisanych według ich rodzin - trzy tysiące dwustu. ⁴⁵ Oto spisani rodzin synów Merarego, których policzył Mojżesz i Ahron z rozkazu WIEKUISTEGO, wydanego przez Mojżesza. ⁴⁶ Zostali spisani wszyscy z Lewitów, których policzył Mojżesz, Ahron i naczelnicy Israela, według ich rodzin, i według ich domów rodowych, ⁴⁷ od wieku lat trzydziestu i wyżej - do pięćdziesięciu; wszyscy zdolni przystąpić do wykonywania robót oraz brania ciężarów przy Przybytku Zboru. ⁴⁸ A tych spisanych było osiem tysięcy pięćset osiemdziesięciu. ⁴⁹ Według rozkazu WIEKUISTEGO, wydanego przez Mojżesza, ustanowił on ich - każdego przy swojej służbie oraz przy swym ciężarze, który dla nich przeznaczono - tak jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi.

*4,2 Drugi syn Lewiego; z niego pochodzili Mojżesz i Ahron

*4,4 C świętość świętości. Do tych świętości należały: Arka, stół, świecznik, ołtarze, zasłona przed miejscem Najświętszym i należące do niego naczynia oraz sprzęty. Ponieważ Lewitom nie wolno było ich dotykać, podano sposób ich pokrycia i opakowania przez kapłanów, by Lewici mogli się zająć transportem.

*4,6 wyjęte tylko do opakowania arki.

5. Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Rozkażesz synom Israela, by usunęli z obozu wszystkich trędowatych, wszystkich cierpiących na upławy oraz wszystkich, co się zanieczyścili przy zmarłych. ³ Usuniecie zarówno mężczyzn, jak i niewiasty; usuniecie ich poza obóz, aby nie zanieczyszczali swych obozów, wśród których Ja przebywam. ⁴ Zatem synowie Israela tak uczynili i usunęli ich poza obóz; jak WIEKUISTY powiedział Mojżeszowi - tak uczynili synowie Israela.

⁵ A WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ⁶ Powiedz synom Israela: Jeśli mężczyzna, albo niewiasta popełnili jakikolwiek grzech przeciwko człowiekowi, dopuszczając się tym występku przeciwko WIEKUISTEMU i byłaby winną ta dusza, ⁷ wtedy niech wyznają swój grzech, którego się dopuścili i zwrócą w całości krzywdę oraz nadto dołożą piątą część i oddadzą temu, przeciw któremu zawinili. ⁸ Gdyby zaś ów człowiek nie miał bliższego krewnego, któremu byłoby można wynagrodzić krzywdę * - wtedy wynagrodzona krzywda należy do WIEKUISTEGO; zostanie dana kapłanowi, oprócz barana odpuszczenia, przez którego będzie mu odpuszczone. ⁹ Także wszelka danina, ze wszystkich świętych darów synów Israela, które składają przez kapłana - należy do niego. ¹⁰ I należy do niego to, co przez kogokolwiek zostało poświęcone. Któremu kapłanowi je daje - do tego należy.

¹¹ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ¹² Powiedz synom Israela i im objaśnij: Jeśli czyjaś żona wykroczyła, dopuściła się względem niego wiarołomstwa ¹³ i obcując z nią - złączył się z nią mężczyzna, a byłoby to utajnione przed oczami jej męża, ponieważ się ukrywała, kiedy się zbezcześciła, i nie było przeciw niej świadka oraz nie została schwytana *; ¹⁴ zaś na niego przypadłby duch zazdrości i podejrzewa swoją żonę, która byłaby zbezczeszczoną; względnie przypadłby na niego duch zazdrości i podejrzewa swoją żonę, która nie była zbezczeszczoną; ¹⁵ wtedy ów mąż zaprowadzi swoją żonę do kapłana i zarazem przyniesie za nią dziesiątą część efy mąki jęczmiennej - jednak nie wylewając na nią oliwy, ani nie kładąc na nią kadzidła, bowiem jest to ofiara zazdrości z pokarmów, ofiara pamięci z pokarmów, która przypomina winę. ¹⁶ Zatem przyprowadzi ją do kapłana i postawi przed oblicze WIEKUISTEGO. ¹⁷ A kapłan nabierze w gliniane naczynie poświęconej wody * i do tej wody wsypie nieco prochu, który się znajduje na podłodze Przybytku. ¹⁸ Potem kapłan postawi niewiastę przed obliczem WIEKUISTEGO *, rozpuści włosy na głowie tej niewiasty ** i poda jej w ręce ofiarę pamięci z pokarmów, ową ofiarę zazdrości z pokarmów; zaś w ręku kapłana będzie woda goryczy i klątwy. ¹⁹ Potem kapłan ją zaklnie i powie do niewiasty: Jeżeli nikt z tobą nie obcował, zatem nie wykroczyłaś zbezczeszczeniem przeciw twojemu mężowi - bądź nienaruszona od tej wody goryczy i klątwy. ²⁰ Ale jeśli wykroczyłaś przeciwko twojemu mężowi oraz zostałaś zbezczeszczona, bo ktoś z tobą obcował oprócz twojego męża - ²¹ wtedy kapłan zaklnie niewiastę klątwą przekleństwa, przemawiając do tej niewiasty jako kapłan - Niech cię WIEKUISTY poda na przekleństwo i klątwę pomiędzy twoim ludem, czyniąc twoje łono zapadłym, a twoje wnętrzności opuchłe *. ²² Niechaj te wody klątwy przenikną w twoje wnętrzności, aby opuchł twój brzuch i zapadło się twoje łono. Zaś niewiasta odpowie: Amen, amen. ²³ Potem kapłan napisze na zwitku te przekleństwa oraz spłucze je w owej wodzie goryczy. ²⁴ I da się napić niewieście wody goryczy i klątwy, tak, aby te wody klątwy przeniknęły ją na jej gorycz. ²⁵ Ale przedtem kapłan weźmie z rąk niewiasty ofiarę zazdrości z pokarmów, przedstawi tę ofiarę przed oblicze WIEKUISTEGO i zaniesie ją do ofiarnicy. ²⁶ Wtedy kapłan nabierze garścią z tej ofiary z pokarmów - jej ofiarę przypomnienia, i puści ją z dymem na ofiarnicy, a niewieście da wypić wodę. ²⁷ A kiedy da się jej napić tej wody, to jeśli była zbezczeszczona i dopuściła się wiarołomstwa względem swojego męża - wtedy woda klątwy przeniknie ją goryczą, opuchną jej wnętrzności oraz zapadnie się jej łono, a ta niewiasta stanie się przekleństwem między swym ludem. ²⁸ Zaś jeśli niewiasta nie była zbezczeszczona i jest czystą - wtedy zostanie nienaruszoną i będzie obdarzona potomstwem. ²⁹ Oto ustawa o zazdrości - gdyby niewiasta wykroczyła przeciw swojemu mężowi oraz została zbezczeszczoną; ³⁰ albo gdyby na męża przypadł duch zazdrości, tak, że podejrzewa swoją żonę. Wtedy postawi żonę przed obliczem WIEKUISTEGO, a kapłan z nią postąpi według całej tej ustawy. ³¹ Wtedy mąż będzie czystym od winy, zaś żona może ponieść swój grzech *.

*5,8 w zrozumieniu, że poszkodowany sam już nie żyje i nie ma spadkobiercy

*5,13 gdyż inaczej podlegałaby karze śmierci (patrz: III Mojżesza 20,10)

*5,17 według Talmudu: Zaczerpniętej z wanny do rytualnych obmywań

*5,18 na dziedzińcu Świątyni

**5,18 ponieważ stoi w smutku i żałobie jako oskarżona

*5,21 inni: zanikające

*5,31 także: nieprawość; C swoją karę za grzech

6. Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Powiedz synom Israela i im objaśnij: Jeśli mężczyzna lub niewiasta się wyróżni *, ślubując ślub wstrzemięźliwości **, aby być wstrzemięźliwym dla WIEKUISTEGO ***, ³ wtedy winien się wstrzymywać od wina oraz mocnego napoju *. Nie powinien pijać nawet kwasu winnego, ani kwasu z odurzających napojów. Nie będzie też pił żadnej nalewki z winnych jagód oraz nie będzie jadał świeżych, albo suszonych winnych jagód. ⁴ Przez cały czas swojej wstrzemięźliwości ma nie kosztować niczego, co się przyrządza z winogron; bądź z pestek, bądź z łupiny. ⁵ Przez cały czas ślubowanej swojej wstrzemięźliwości brzytwa nie dotknie się jego głowy. Aż do spełnienia się czasu, na który poddał się wstrzemięźliwości dla WIEKUISTEGO winien być uświęconym *, splatając rozpuszczone włosy swej głowy. ⁶ Przez cały czas na który poddał się wstrzemięźliwości dla WIEKUISTEGO - nie podejdzie do martwego ciała. ⁷ Nie zanieczyści się ani przy ojcu, ani przy swojej matce, ani przy bracie, ani przy swojej siostrze - kiedy umrą; gdyż ma na swojej głowie uświęcenie swojego Boga. ⁸ Przez cały czas swojej wstrzemięźliwości jest on poświęcony WIEKUISTEMU. ⁹ A gdyby ktoś przy nim nagle umarł, w jednej chwili, i zanieczyścił jego poświęconą głowę - wtedy ostrzyże swoją głowę w dniu swego oczyszczenia; ostrzyże ją dnia siódmego. ¹⁰ A dnia ósmego przyniesie do kapłana parę synogarlic, albo parę młodych gołąbków, do wejścia do Przybytku Zboru. ¹¹ Zaś kapłan jednym spełni ofiarę zagrzeszną, a drugim całopalenie; zatem go oczyści od tego, czym zgrzeszył przez zmarłego, i w ten dzień poświęci jego głowę. ¹² Potem podda się swojej wstrzemięźliwości przed WIEKUISTYM na przyrzeczony czas swojej wstrzemięźliwości, po czym przyniesie roczne jagnię jako ofiarę pokutną; jednak poprzedni czas przepada, gdyż jego poświęcenie zostało zanieczyszczone. ¹³ A oto ustawa o wstrzemięźliwym, gdy spełni się czas jego wstrzemięźliwości. Należy go przyprowadzić do wejścia do Przybytku Zboru ¹⁴ i złoży on w ofierze WIEKUISTEMU jedno roczne, zdrowe jagnię na całopalenie; jedną roczną, zdrową owcę na ofiarę zagrzeszną i jednego, zdrowego barana na ofiarę opłatną. ¹⁵ Także kosz przaśników z przedniej mąki, kołacze zaczynione oliwą i przaśne opłatki pomazane oliwą, wraz z ich ofiarą z pokarmów oraz ich zalewką. ¹⁶ A kapłan złoży to przed WIEKUISTYM i spełni jego ofiarę zagrzeszną oraz jego całopalenie. ¹⁷ Zaś baranem spełni WIEKUISTEMU ofiarę opłatną, wraz z koszem przaśników. Nadto kapłan spełni jego ofiarę z pokarmów oraz jego zalewkę. ¹⁸ A wtedy wstrzemięźliwy ostrzyże swą poświęconą głowę u wejścia do Przybytku Zboru; zaś on weźmie włosy jego poświęconej głowy oraz położy na ogień, który się znajduje pod ofiarą opłatną. Dokonania 21,24 ¹⁹ Potem kapłan weźmie ugotowaną łopatkę barana, jeden przaśny kołacz z kosza i jeden przaśny opłatek - i poda to w ręce wstrzemięźliwego, kiedy ostrzyże swą poświęconą głowę. ²⁰ I kapłan przedstawi to jako przedstawienie przed WIEKUISTYM. To jest poświęcone dla kapłana oprócz mostka przedstawienia oraz łopatki podniesienia. Potem wstrzemięźliwy ma pić wino. ²¹ Oto przepis o wstrzemięźliwym, który złożył ślub; za jego wstrzemięźliwość, jego ofiara należy do WIEKUISTEGO, oprócz tego, na co go było stać. Uczyni według ślubu, który ślubował, oprócz tego, co jest przypisane jego wstrzemięźliwości.

²² Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ²³ Powiedz Ahronowi i jego synom te słowa: Tak macie błogosławić synom Israela. Powiecie do nich: ²⁴ Niech cię pobłogosławi WIEKUISTY i cię strzeże. ²⁵ Niech ci WIEKUISTY przyświeca Swoim obliczem i będzie ci miłościwym. ²⁶ Niech WIEKUISTY zwróci Swoje oblicze ku tobie i da ci pokój.

²⁷ Tak niech złożą Moje Imię na synów Israela, a Ja ich będę błogosławił.

*6,2 dokładniej: odłączy przez wyróżniający się czyn

**6,2 także: oddania

***6,2 Ślub wstrzemięźliwości - czyli Nazirat (co znaczy: Nie przycięte włosy), nie ma nic wspólnego z ascetyzmem, lub celibatem. Uważa się, że ofiara zagrzeszna, którą musi przynieść Nazir wskazuje, że takie śluby nie są zaleceniem, ale są tolerowane. Według Talmudu rozróżnia się: Nazirat wieczny, nazirat Samsona oraz nazirat trzydziestodniowy.

*6,3 jakiegokolwiek pochodzenia (np.: ze zboża, owoców, miodu, palm)

*6,5 co znaczy: Oddzielonym, czystym.

7. Zaś w dzień, w którym Mojżesz skończył wystawienie Przybytku, gdy go namaścił oraz poświęcił ze wszystkimi jego przyborami, kiedy namaścił oraz poświęcił ofiarnicę ze wszystkimi jej przyborami, stało się, ² że naczelnicy Israela, głowy swoich domów rodowych - owi naczelnicy pokoleń, którzy zarządzali spisami - przyprowadzili swoje ofiary. ³ Sprowadzili oni swoje ofiary przed oblicze WIEKUISTEGO: Sześć krytych * wozów przy dwunastu bykach - po wozie na dwóch naczelników oraz po byku na każdego. Przyprowadzili je przed Przybytek. ⁴ A WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ⁵ Przyjmij od nich i niech to będzie do wykonywania robót przy Przybytku Zboru; oddasz je Lewitom, każdemu według jego służby. ⁶ Zatem Mojżesz przyjął wozy i byki oraz oddał je Lewitom. ⁷ Dwa wozy oraz cztery byki dał synom Gerszona, według ich służby; ⁸ zaś cztery wozy i osiem byków dał synom Merarego, według ich służby pod nadzorem Ithamara, syna Ahrona, kapłana. ⁹ Ale synom Kehatha nie dał nic, ponieważ służba przy miejscu świętym była dla nich taka, że mieli wszystko nosić na ramieniu. ¹⁰ Naczelnicy przynieśli też dary do poświęcenia * ofiarnicy w dzień jej namaszczenia. Potem naczelnicy złożyli swoje dary przed ofiarnicą. ¹¹ A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Jednego dnia niech jeden naczelnik, a drugiego niech drugi naczelnik złoży swoje dary do poświęcenia * ofiarnicy.

¹² Zatem pierwszego dnia złożył swój dar Nachszon, syn Amminadaba, od pokolenia Jehudy. ¹³ A jego dar to: Jedna srebrna misa, wagi sto trzydzieści szekli; jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ¹⁴ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła *; ¹⁵ jeden młody cielec, jeden baran, jedno roczne jagnię na całopalenie; ¹⁶ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ¹⁷ a na ofiarę opłatną: Para byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Nachszona, syna Amminadaba.

¹⁸ Drugiego dnia złożył dar naczelnik pokolenia Issachara - Nathaneel, syn Cuara. ¹⁹ Złożył on w swoim darze: Jedną srebrną misę, wagi sto trzydzieści szekli; jedną srebrną kropielnicę z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ²⁰ jedną złotą kadzielnicę z dziesięciu szekli, pełną kadzidła; ²¹ jednego młodego cielca, jednego barana i jedno roczne jagnię na całopalenie. ²² Nadto jednego kozła na ofiarę zagrzeszną. ²³ A na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Nathaneela, syna Cuara.

²⁴ A trzeciego dnia naczelnik synów Zebuluna - Eliab, syn Chelona. ²⁵ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ²⁶ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ²⁷ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ²⁸ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ²⁹ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Eliaba, syna Chelona.

³⁰ Zaś czwartego dnia naczelnik synów Reubena - Elicur, syn Szedeura. ³¹ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ³² jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ³³ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ³⁴ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ³⁵ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Elicura, syna Szedeura.

³⁶ A piątego dnia naczelnik synów Szymeona - Szelumiel, syn Curyszaddaja. ³⁷ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ³⁸ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ³⁹ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ⁴⁰ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ⁴¹ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Szelumiela, syna Curyszaddaja

⁴² A szóstego dnia naczelnik synów Gada - Eliasaf, syn Denela. ⁴³ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ⁴⁴ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ⁴⁵ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ⁴⁶ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ⁴⁷ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Elisafa, syna Denela

⁴⁸ A dnia siódmego naczelnik synów Efraima - Eliszama, syn Ammihuda. ⁴⁹ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ⁵⁰ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ⁵¹ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ⁵² jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ⁵³ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Eliszamy, syna Ammihuda.

⁵⁴ A ósmego dnia naczelnik synów Menaszy - Gamliel, syn Pedacura. ⁵⁵ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ⁵⁶ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ⁵⁷ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ⁵⁸ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ⁵⁹ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Gamliela, syna Pedacura.

⁶⁰ A dziewiątego dnia naczelnik synów Binjamina - Abidan, syn Gideoni. ⁶¹ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ⁶² jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ⁶³ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ⁶⁴ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ⁶⁵ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Abidana, syna Gideoni

⁶⁶ A dnia dziesiątego naczelnik synów Dana - Achiezer, syn Ammiszadaja. ⁶⁷ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ⁶⁸ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ⁶⁹ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ⁷⁰ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ⁷¹ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Achiezera, syna Ammiszadaja.

⁷² A dnia jedenastego naczelnik synów Aszera - Pagiel, syn Ochrana. ⁷³ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ⁷⁴ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ⁷⁵ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ⁷⁶ jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ⁷⁷ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Pagiela, syna Ochrana.

⁷⁸ A dnia dwunastego naczelnik synów Naftalego - Achira, syn Enana. ⁷⁹ Jego dar to: Jedna srebrna misa wagi sto trzydzieści szekli, jedna srebrna kropielnica z siedemdziesięciu szekli, według uświęconego szekla - obie pełne przedniej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę z pokarmów; ⁸⁰ jedna złota kadzielnica z dziesięciu szekli, pełna kadzidła; ⁸¹ jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na całopalenie; ⁸² jeden kozioł na ofiarę zagrzeszną; ⁸³ a na ofiarę opłatną: Parę byków, pięć baranów, pięć kozłów i pięć rocznych jagniąt. Oto dar Achiry, syna Enana.

⁸⁴ Takie było oddanie * ofiarnicy w dzień jej namaszczenia, ze strony naczelników Israela: Dwanaście srebrnych mis, dwanaście srebrnych kropielnic i dwanaście złotych kadzielnic. ⁸⁵ Każda misa po sto trzydzieści szekli srebra, a każda kropielnica po siedemdziesiąt. Wszystkiego srebra w owych naczyniach było dwa tysiące czterysta szekli, według uświęconego szekla. ⁸⁶ Dwanaście złotych kadzielnic pełnych kadzidła; każda kadzielnica z dziesięciu szekli, według uświęconego szekla; wszystkiego złota w kadzielnicach było sto dwadzieścia szekli. ⁸⁷ Wszystkiego bydła na całopalenie - dwanaście cielców, dwanaście baranów, dwanaście rocznych jagniąt, z ich ofiarą z pokarmów; także dwanaście kozłów na ofiarę zagrzeszną. ⁸⁸ Zaś wszystkiego bydła na ofiarę opłatną było: Dwadzieścia cztery byki, sześćdziesiąt baranów, sześćdziesiąt kozłów, sześćdziesiąt rocznych jagniąt. Takie było oddanie ofiarnicy po jej namaszczeniu.

⁸⁹ A gdy Mojżesz wchodził do Przybytku Zboru, aby z nim mówił - wtedy z ponad wieka, które jest nad Arką Świadectwa, spośród dwóch cherubów słyszał głos, który do niego przemawiał. Tak do niego przemawiał...

*7,3 inni: wojennych, lub pełnych darów

*7,10 + 11 tu: przy inauguracji

*7,14 według Talmudu - wtedy wyjątkowo przyjmowano kadzidło ze strony prywatnych osób

*7,84 także: dedykacja, poświęcenie

8. Potem WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Powiedz Ahronowi i mu objaśnij: Kiedy będziesz zapalał lampy, to siedem lamp powinno świecić ku przedniej stronie świecznika *. ³ Więc Ahron tak uczynił; zapalił jego lampy ku przedniej stronie świecznika, jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi. ⁴ A oto o robocie świecznika. Był on kuty ze złota; kuty od słupa do jego kwiatów. Świecznik został zrobiony według wzoru, który WIEKUISTY pokazał Mojżeszowi.

⁵ WIEKUISTY także oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ⁶ Spośród synów Israela oddzielisz Lewitów i ich oczyścisz. ⁷ A tak z nimi postąpisz, by ich oczyścić: Pokrop ich wodą oczyszczającą i niech brzytwą ogolą całe swoje ciało; nadto niechaj wypiorą swoje szaty oraz trzymają się w czystości. ⁸ Niech też wezmą młodego cielca z jego ofiarą z pokarmów - przednią mąką zaczynioną oliwą, zaś drugiego młodego cielca weźmiesz sam na ofiarę zagrzeszną. ⁹ I przyprowadzisz Lewitów przed Przybytek Zboru oraz zgromadzisz cały zbór synów Israela. ¹⁰ Potem przyprowadzisz Lewitów przed oblicze WIEKUISTEGO, a synowie Israela położą swoje ręce na Lewitów *. ¹¹ A Ahron spełni nad Lewitami przedstawienie przed WIEKUISTYM od synów Israela, by zaczęli pełnić służbę WIEKUISTEGO. ¹² Zaś Lewici położą swoje ręce na głowy cielców, po czym spełnisz jednym ofiarę zagrzeszną, a drugim całopalenie dla WIEKUISTEGO, w celu oczyszczenia Lewitów. ¹³ I postawisz Lewitów przed Ahronem oraz przed jego synami oraz spełnisz nad nimi przedstawienie dla WIEKUISTEGO. ¹⁴ Tak oddzielisz Lewitów spośród synów Israela i Lewici będą Moimi. ¹⁵ A potem, gdy ich oczyścisz oraz spełnisz nad nimi przedstawienie, Lewici wejdą, by pełnili służbę w Przybytku Zboru. ¹⁶ Bo pomiędzy synami Israela oni są Mi zupełnie oddani; wziąłem ich Sobie zamiast każdego, kto otwiera łono, każdego pierworodnego z synów Israela. ¹⁷ Gdyż Moim jest wszystko pierworodne synów Israela, tak z ludzi, jak i z bydła; poświęciłem ich Sobie w dniu, w którym poraziłem wszystkich pierworodnych w ziemi Micraim. ¹⁸ Zaś Lewitów przyjąłem zamiast wszystkich pierworodnych z synów Israela. ¹⁹ I oddałem Lewitów jako przydatnych Ahronowi i jego synom spośród synów Israela, aby w Przybytku Zboru pełnili służbę za synów Israela oraz ochraniali synów Israela tak, by synów Israela nie spotkała klęska, kiedy synowie Israela będą podchodzić do świętego miejsca. ²⁰ Zatem Mojżesz, Ahron i cały zbór synów Israela postąpili według wszystkiego, co WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi o Lewitach; tak z nimi postąpili synowie Israela. ²¹ Więc Lewici się oczyścili, wyprali swoje szaty, a Ahron spełnił nad nimi przedstawienie przed WIEKUISTYM. Ahron dokonał nad ^S nimi przebłagania, aby ich uczynić czystymi. ²² Potem Lewici podeszli przed Ahronem oraz przed jego synów do pełnienia swojej służby w Przybytku Zboru, tak jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi o Lewitach; tak z nimi postąpili. ²³ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ²⁴ Oto co do Lewitów: Każdy - od dwudziestu pięciu lat * i wyżej - podejdzie, aby trzymać kolejność służby przy Przybytku Zboru. ²⁵ A od pięćdziesiątego roku wróci z kolejnej służby i więcej nie będzie służył. ²⁶ Wtedy może usługiwać swoim braciom w utrzymywaniu straży przy Przybytku Zboru, lecz pracy nie będzie wykonywał; tak postąpisz z Lewitami odnoście ich urzędowania.

*8,2 czyli na północ

*8,10 tym aktem oddano ich Bogu w miejsce pierworodnych

*8,24 obowiązek służby rozpoczynał się w 30 roku życia (IV Mojżesza 4,3). Według Talmudu mowa tu o pięciu latach przygotowawczych, podczas których młody Lewita przysposabiał się do pełnienia służby.

9. Drugiego roku, pierwszego miesiąca po ich wyjściu z ziemi Micraim, na pustyni Synaj WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Niech synowie Israela spełnią w oznaczonym czasie ofiarę paschalną. ³ Czternastego dnia tego miesiąca, ku wieczorowi *, spełnijcie ją w oznaczonym czasie; spełnijcie ją według wszystkich obrzędów i według wszystkich jej przepisów. ⁴ Więc Mojżesz powiedział synom Israela, aby spełnili ofiarę paschalną. ⁵ Zatem pierwszego miesiąca, czternastego dnia tego miesiąca, ku wieczorowi, spełnili na pustyni Synaj ofiarę paschalną; dokładnie tak, jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi; tak uczynili synowie Israela. ⁶ Ale byli i tacy, którzy zanieczyścili się przy ludzkich zwłokach; tak, że tego dnia nie mogli spełnić ofiary paschalnej. W ten dzień podeszli więc do Mojżesza i do Ahrona, ⁷ i ci ludzie powiedzieli do niego: My jesteśmy zanieczyszczeni przy ludzkich zwłokach; czemu mamy być upośledzeni wśród synów Israela, byśmy w oznaczonym czasie nie przynieśli ofiary WIEKUISTEMU? ⁸ Zatem Mojżesz im odpowiedział: Postójcie, a usłyszę, co względem was rozkaże WIEKUISTY. ⁹ A WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ¹⁰ Powiedz synom Israela i im objaśnij: Jeśli ktokolwiek z was, albo z waszych potomków zanieczyścił się przy zmarłym, albo był w dalekiej drodze, a chciał spełnić ofiarę paschalną * WIEKUISTEMU - ¹¹ niech ją spełnią w drugim miesiącu, czternastego dnia, ku wieczorowi i niech ją spożyją z przaśnikami oraz gorzkimi ziołami. ¹² Nie zostawią z niej nic do rana i kości w niej nie złamią. Niech ją spożyją według wszystkich obrzędów ofiary paschalnej. Jan 19,33 ¹³ Jednak kto jest czystym i nie znajduje się w drodze, a zaniedba spełnić ofiarę paschalną - ta dusza będzie wytracona spośród swojego ludu. Ponieważ nie przyniósł w oznaczonym czasie ofiary dla WIEKUISTEGO - poniesie swój grzech. ¹⁴ A jeśli zamieszka u was cudzoziemiec i zechce spełnić ofiarę paschalną dla WIEKUISTEGO - to niech ją spełni według obrzędu i według przepisu paschalnego. Niech będzie dla was jedna ustawa, tak dla cudzoziemca, jak i dla krajowca.

¹⁵ A w dzień wystawienia Przybytku obłok okrył Przybytek nad namiotem świadectwa; zaś z wieczora aż do rana nad Przybytkiem bywało jakby widmo ognia. ¹⁶ Tak było ustawicznie - okrywał go obłok, a nocą widmo ognia. ¹⁷ A zaledwie obłok wznosił się znad Przybytku - synowie Israela ruszali jego śladem; zaś w miejscu, gdzie obłok stawał - tam synowie Israela także stawali obozem. ¹⁸ Synowie Israela wyruszali według rozkazu WIEKUISTEGO oraz stawali obozem także według rozkazu WIEKUISTEGO. Stawali oni obozem przez cały czas pozostawania obłoku nad Przybytkiem. ¹⁹ I choć obłok zostawał nad Przybytkiem przez dłuższy czas - to jednak synowie Israela przestrzegali straży WIEKUISTEGO oraz nie wyruszali. ²⁰ Zdarzało się, że obłok pozostawał przez kilka dni nad Przybytkiem, więc oni także stawali obozem według rozkazu WIEKUISTEGO oraz według rozkazu WIEKUISTEGO wyruszali. ²¹ Zdarzało się też, że obłok zostawał tylko od wieczora do rana oraz nad ranem się podnosił - to oni wyruszali; albo też zostawał we dnie, a w nocy się podnosił - to oni wyruszali. ²² A jeżeli obłok był nad Przybytkiem, pozostając nad nim dwa dni, albo miesiąc, albo rok - stawali obozem także synowie Israela oraz nie wyruszali; a wyruszali dopiero, gdy się wznosił. ²³ Zatem stawali obozem według rozkazu WIEKUISTEGO i według rozkazu WIEKUISTEGO wyruszali, przestrzegając straży WIEKUISTEGO, tak jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi.

*9,3 także: BG pomiędzy wieczorami

*9,10 inni: to jednak powinien Pesach spełnić

10. Potem WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Przygotuj sobie dwie srebrne trąby; przygotujesz je kutą robotą i niech ci służą do zwoływania zboru oraz zwijania obozu. ³ Kiedy przeciągle zadmą w obie, podąży do ciebie cały zbór do wejścia do Przybytku Zboru. ⁴ A jeśli przeciągle zadęto tylko w jedną, podążą do ciebie naczelnicy, wodzowie tysięcy Israela. ⁵ A kiedy tryumfalnie zadmiecie, wyruszą obozy, co obozują ku wschodowi. ⁶ A gdy zadmiecie tryumfalnie po raz drugi, wyruszą obozy, które obozują ku południowi; niech zadmą tryumfalnie, gdy będą miały ruszyć w pochód. ⁷ A gdy wypadnie zwołać zgromadzenie, zadmiecie przeciągle w trąbę - ale nie tryumfalnie. ⁸ To synowie Ahrona, kapłani, mają uderzać w trąby, i będzie to dla was długotrwałą ustawą w waszych pokoleniach. ⁹ A kiedy na waszej ziemi przystąpicie do walki przeciw wrogowi, który jest wam przeciwny, zadmiecie w trąby tryumfalnie. Tym przypomnicie się przed WIEKUISTYM, waszym Bogiem oraz będziecie ocaleni od waszych nieprzyjaciół. ¹⁰ Także w dzień waszej radości, w wasze uroczystości oraz w nowiu waszych miesięcy - przy waszych całopaleniach oraz przy waszych ofiarach opłatnych zadmiecie przeciągle w trąby, i będzie to dla was wspomnienie przed waszym Bogiem; Ja jestem WIEKUISTY, wasz Bóg.

¹¹ Zaś drugiego roku, drugiego miesiąca, dwudziestego tego miesiąca stało się, że obłok wzniósł się znad Przybytku Świadectwa. ¹² Więc synowie Israela wyruszyli z pustyni Synaj na swe pochody; a obłok stanął na puszczy Paran *. ¹³ Wtedy po raz pierwszy wyruszyli według rozkazu WIEKUISTEGO, wydanego przez Mojżesza. ¹⁴ Zatem pierwsza ruszyła chorągiew obozu synów Jehudy, razem ze swymi zastępami; a nad jego zastępem - Nachszon, syn Amminadaba. ¹⁵ A nad zastępem pokolenia synów Issachara - Nethaneel, syn Cuara. ¹⁶ A nad zastępem pokolenia synów Zebuluna - Eliab, syn Chelona. ¹⁷ Zaś Przybytek był rozłożony. Więc ruszyli synowie Gerszona oraz synowie Merarego, którzy nieśli Przybytek. ¹⁸ Potem ruszyła chorągiew obozu Reubena wraz ze swoimi zastępami. A nad jego zastępem Elicur, syn Szedeura. ¹⁹ A nad zastępem pokolenia synów Szymeona - Szelumiel, syn Curyszaddaja. ²⁰ A nad zastępem pokolenia synów Gada - Eliasaf, syn Deuela. ²¹ Potem ruszyli Kehatydzi, co nieśli sanktuarium; ci ustawiali Przybytek aż do ich nadejścia *. ²² Następnie ruszyła chorągiew obozu synów Efraima wraz ze swoimi zastępami. A nad jego zastępem - Eliszama, syn Ammihuda. ²³ A nad zastępem pokolenia synów Menaszy - Gamliel, syn Pedacura. ²⁴ A nad zastępem pokolenia synów Binjamina - Abidan, syn Gideoni. ²⁵ Potem ruszyła chorągiew synów Dana, razem z ich zastępami, która była w odwodzie wszystkich obozów. A nad jego zastępem - Achiezer, syn Ammiszaddaja. ²⁶ A nad zastępem pokolenia synów Aszera - Pagiel, syn Ochrana. ²⁷ A nad zastępem pokolenia synów Naftalego - Achira, syn Enana. ²⁸ Oto pochód synów Israela według ich zastępów; tak zawsze ciągnęli. ²⁹ Zaś Mojżesz powiedział do Chobaba, syna Reuela, Midjanity, teścia Mojżesza: Wyruszamy do miejsca o którym WIEKUISTY powiedział - wam je oddam. Chodź z nami, a wyświadczymy ci dobro, gdyż WIEKUISTY zapowiedział dobro Israelowi. ³⁰ On jednak mu odpowiedział: Nie pójdę; lecz wrócę do mojego kraju i do mojego rodzinnego miejsca. ³¹ Więc Mojżesz rzekł: Nie opuszczaj nas; bo wiesz gdzie na pustyni obozować; będziesz naszym okiem *. ³² Jeżeli z nami pójdziesz, to z dobrego, które wyświadczy nam WIEKUISTY - my wyświadczymy i tobie. ³³ Zatem wyruszyli od góry WIEKUISTEGO na drogę przez trzy dni, a przed nimi w trzydniowej drodze ciągnęła Arka Przymierza WIEKUISTEGO, by upatrzyć im miejsce odpoczynku. ³⁴ Zaś w dzień, gdy wyruszyli z obozu, był nad nimi obłok WIEKUISTEGO. ³⁵ I bywało, że kiedy arka wyruszała, Mojżesz mawiał: Powstań WIEKUISTY, niech rozproszą się Twoi wrogowie, a przed Twoim obliczem niech pierzchają Twoi nieprzyjaciele. ³⁶ A gdy stawała, mawiał: Wróć WIEKUISTY pomiędzy krocie tysięcy Israela.

*10,12 step pomiędzy półwyspem Synaj, Kanaanem, a Idumeą.

*10,21 Gerszonici i Merarydzi ustawiali Przybytek przed przybyciem Kehatydów, którzy nieśli: Arkę, świecznik, stół i ołtarz, aby te najświętsze sprzęty natychmiast miały pomieszczenie.

*10,31 także: doradcą, przewodnikiem

11. Lecz kiedy lud zaczął niegodziwie utyskiwać w uszy WIEKUISTEGO, usłyszał to WIEKUISTY oraz zapłonął Jego gniew. Zapalił się wśród nich ogień WIEKUISTEGO i zaczął niszczyć skraj obozu. ² A lud wołał do Mojżesza. Więc Mojżesz pomodlił się do WIEKUISTEGO i ogień zgasł. ³ Zatem tej miejscowości nadano nazwę Tawera *, gdyż pośród nich płonął ogień WIEKUISTEGO. ⁴ Zaś pospólstwo, które było pomiędzy nimi *, zaczęło pożądać pożądliwością; nadto znowu zaczęli płakać również synowie Israela, mówiąc: Kto nas nakarmi mięsem? ⁵ Wspominamy sobie rybę, którą darmo jadaliśmy w Micraim, arbuzy, dynie i pory, cebulę i czosnek. ⁶ A teraz nasza dusza przywiędła; nie ma nic - i tylko na tą mannę patrzą nasze oczy. ⁷ Zaś manna była jak koriandrowe ziarno, a na spojrzenie - jakby widok perły. Jan 6,31 ⁸ Lud się rozchodził i ją zbierał, po czym mielił w żarnach, lub tłukł w moździerzach oraz gotował w kotle, czy robił z niej pierogi. Zaś jej smak był jak smak łakoci na oliwie. ⁹ A gdy w nocy padała na obóz rosa - spadała też z nią manna. ¹⁰ Mojżesz słyszał jak lud płacze po swoich domach, każdy u wejścia do swojego namiotu. Zatem wielce zapłonął gniew WIEKUISTEGO, a i w oczach Mojżesza było to złe. ¹¹ Więc Mojżesz powiedział do WIEKUISTEGO: Czemu uczyniłeś tak źle Twojemu słudze? Czemu nie znalazłem łaski w Twoich oczach i włożyłeś na mnie brzemię całego tego ludu. ¹² Czy ja począłem cały ten lud? Czy ja go urodziłem, że do mnie mówisz - zanieś go na twym łonie do ziemi, którą zaprzysiągłeś jego ojcom, jak piastunka nosi niemowlę? ¹³ Skąd ja mam brać mięso, aby dać całemu temu ludowi? Bowiem płaczą nade mną, mówiąc: Daj nam mięsa, abyśmy jedli. ¹⁴ Ja sam nie mogę unieść całego tego ludu, gdyż on jest dla mnie za ciężkim. ¹⁵ A jeśli już tak ze mną postępujesz - jeśli znalazłem łaskę w Twoich oczach, raczej mnie zabij, bym nie widział mojego nieszczęścia.

¹⁶ Zatem WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Zbierz Mi siedemdziesięciu mężów ze starszyzny Israela, których znasz, że są starszymi ludu i jego nadzorcami oraz przyprowadź ich przed Przybytek Zboru; niech tam przy tobie staną. ¹⁷ A Ja zejdę oraz tam będę z tobą mówił. Oddzielę z Ducha, który jest na tobie i złożę na nich, aby z tobą ponieśli brzemię ludu, i byś nie dźwigał ty sam. ¹⁸ Zaś ludowi powiedz: Przygotujcie się na jutro, a będziecie jedli mięso. Bo płakaliście w uszy WIEKUISTEGO, mówiąc: Kto nas nakarmi mięsem? Lepiej nam było w Micraim. Dlatego WIEKUISTY da wam mięsa oraz będziecie jedli. ¹⁹ Nie będziecie jeść jeden dzień, ani dwa dni, ani pięć dni, ani dwadzieścia dni - ²⁰ ale przez miesiąc czasu, póki nie wyjdzie przez wasze nozdrza i stanie się dla was obmierzłym. Dlatego, że wzgardziliście WIEKUISTYM, który jest pośród was i płakaliście przed Nim, mówiąc: Po co wyszliśmy z Micraim? ²¹ A Mojżesz powiedział: Sześć razy po sto tysięcy pieszych liczy lud między którym przebywam, a Ty powiadasz: Dam im mięsa, i będą jadali cały miesiąc. ²² Czy im się narżnie owiec i byków, aby im starczyło? Czyż zbierze się dla nich wszystkie ryby morza, aby mieli dostatek?

²³ A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Czy ręka WIEKUISTEGO jest za krótka? Oto ujrzysz, czy spełni ci się Moje słowo, czy też nie. ²⁴ Zatem Mojżesz wyszedł i opowiedział ludowi słowa WIEKUISTEGO. Zaś koło Przybytku postawił zebranych siedemdziesięciu mężów ze starszyzny ludu. ²⁵ A w obłoku zszedł WIEKUISTY oraz z nim mówił; i oddzielił z Ducha, który na nim był oraz złożył na siedemdziesięciu starszych mężach. Zatem stało się, że z zejściem na nich Ducha - prorokowali, i nie przestali *. ²⁶ Ale w obozie pozostali dwaj mężowie; imię jednego to Eldat, a imię drugiego - Medad. Więc Duch spoczął i na nich, bo należeli do zapisanych. Więc choć nie wyszli do Przybytku - prorokowali w obozie. ²⁷ Po czym przybiegł chłopiec i opowiedział Mojżeszowi, mówiąc: Eldat i Medat prorokują w obozie. ²⁸ Zatem odezwał się Jezus ^S* syn Nuna, od swej młodości sługa Mojżesza i powiedział: Panie mój, Mojżeszu, powstrzymaj ich. ²⁹ A Mojżesz mu odpowiedział: Czy jesteś o mnie zazdrosny? Bodajby cały lud WIEKUISTEGO zamienił się w proroków, jeżeli WIEKUISTY złoży na nich swojego Ducha. ³⁰ I Mojżesz wrócił do obozu; on oraz starsi Israela. ³¹ Potem zerwał się wiatr od WIEKUISTEGO oraz naniósł od morza przepiórek, i rzucił je na obóz - wokół obozu, na dwa łokcie nad ziemię, na dzień drogi z jednej i na dzień drogi z drugiej strony. ³² Więc w ów dzień zebrał się cały lud i całą noc, a i cały następny dzień zbierali przepiórki; ostatni zebrał dziesięć chomerów. Następnie rozłożyli je warstwami wokół obozu. ³³ I gdy jeszcze mięso było w ich zębach, jeszcze nie zostało zżute - na lud zapłonął gniew WIEKUISTEGO i WIEKUISTY poraził lud bardzo wielką klęską. ³⁴ Zatem tej miejscowości nadano nazwę Kibroth-hataawa *, gdyż pochowano tam pożądliwych ludzi. ³⁵ A z Kibroth-hataawy lud ruszył do Chacerotu oraz pozostawał w Chacerocie.

*11,3 co znaczy: Płonący

*11,4 różnoplemienny lud; patrz: II Mojżesza 12,38

*11,25 inni: i przestali

*11,28 C Jehoszua

*11,34 co znaczy: Mogiła pożądania

12. A Mirjam * rozprawiała z Ahronem o Mojżeszu z powodu żony - Kuszytki **, którą pojął; gdyż pojął żonę z Kuszytów. ² I powiedzieli: Czyż WIEKUISTY mówił tylko z Mojżeszem? Przecież On mówił i z nami. A WIEKUISTY to usłyszał. ³ Bo Mojżesz, jako człowiek był bardzo skromnym, bardziej niż któryś z ludzi na ziemi. ⁴ Więc WIEKUISTY nagle powiedział do Mojżesza, do Ahrona oraz do Mirjam: Wy troje wyjdźcie do Przybytku Zboru. Zatem wyszli we troje. ⁵ A WIEKUISTY zstąpił w słupie obłoku, stanął u wejścia do Przybytku i zawołał: Ahron i Mirjam! Zatem oboje wyszli. ⁶ I powiedział: Posłuchajcie Moich słów. Jeśli ktoś u was jest prorokiem WIEKUISTEGO - Ja objawiam mu się w widzeniu; przemawiam do niego za pośrednictwem snu. ⁷ Nie tak, jak do mojego sługi Mojżesza, który jest uwierzytelniony w całym Moim domu. ⁸ Do niego przemawiam z ust do ust; jawnie, a nie w zagadkach, tak ogląda * WIEKUISTEGO. Jakże nie obawialiście się rozprawiać o Moim słudze Mojżeszu? ⁹ Więc zapłonął na nich gniew WIEKUISTEGO, i odeszli. ¹⁰ A zaledwie obłok ustąpił z nad Przybytku - a oto Mirjam pokryła się trądem, jak śniegiem. Zaś Ahron zwrócił się do Mirjam - a oto trędowata. ¹¹ Zatem Ahron powiedział do Mojżesza: Proszę, mój panie, nie chciej uznawać nam za winę, żeśmy się otumanili i zgrzeszyli. ¹² Niech ona nie będzie jak ten martwy płód, któremu przy wyjściu z łona matki już odgniła połowa ciała. ¹³ A Mojżesz zawołał do WIEKUISTEGO, mówiąc: O, Boże! Uzdrów ją!

¹⁴ Więc WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Gdyby ojciec plunął jej w twarz, czyżby się nie rumieniła siedem dni? Niech będzie zamkniętą poza obozem przez siedem dni, a następnie niech wróci. ¹⁵ Zatem Mirjam została zamkniętą poza obozem przez siedem dni; a i lud nie wyruszył dopóki nie wróciła Mirjam. ¹⁶ Po czym lud wyruszył z Chacerotu i stanął obozem na puszczy Paran.

*12,1 spolszczone: Maria

**12,1 czarnoskórej Etiopki

*12,8 także: rozważa, okazuje szacunek

13. Potem WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Wyślij mężów, by przepatrzyli ziemię Kanaan, którą oddaję synom Israela. Poślecie po jednym mężu z każdego pokolenia ich ojców *, wszystkich z dostojniejszych między nimi. ³ Więc Mojżesz wysłał ich z puszczy Paran, według rozkazu WIEKUISTEGO; a wszyscy oni byli przedniejszymi mężami u synów Israela. ⁴ A oto ich imiona: Z pokolenia Reubena - Szammua, syn Zakkura. ⁵ Z pokolenia Szymeona - Szafat, syn Chori'ego. ⁶ Z pokolenia Jehudy - Kaleb *, syn Jefunny. ⁷ Z pokolenia Issachara - Igal, syn Josefa. ⁸ Z pokolenia Efraima – Hozeasz *, syn Nuna. ⁹ Z pokolenia Biniamina - Palty, syn Rafua. ¹⁰ Z pokolenia Zebuluna - Gadiel, syn Sodi'ego. ¹¹ Z pokolenia Josefa, z potomstwa Menaszy - Gaddy, syn Susi'ego. ¹² Z pokolenia Dana - Ammiel, syn Gemallego. ¹³ Z pokolenia Aszera - Sethur, syn Michaela. ¹⁴ Z pokolenia Naftalego - Nachby, syn Wafsi'ego. ¹⁵ Z pokolenia Gada - Geuel, syn Machi'ego. ¹⁶ Oto imiona mężów, których wysłał Mojżesz, by przepatrzyli ziemię Kanaan. Mojżesz nazwał też Hozeasza, syna Nuna - Jezusem ^S*. ¹⁷ Zatem Mojżesz ich wysłał, by przepatrzyli ziemię Kanaan oraz do nich powiedział: Wstąpcie po tej suchej wyniosłości oraz wejdźcie na górę. ¹⁸ Obejrzyjcie ziemię, jaką ona jest, oraz lud, który na niej mieszka; czy jest on silny, czy też słaby; czy jest nieliczny, czy też wielki. ¹⁹ I jaką jest ziemia, którą zamieszkuje - czy jest dobra, czy zła; jakie są miasta w których przebywa, czy też obozowiska, lub twierdze? ²⁰ Co tam jest za gleba, czy ona żyzna, czy płonna *? Czy są na niej drzewa, czy nie? Bądźcie mężni oraz weźcie ze sobą owoce tej ziemi. Zaś wtedy był czas - czas dojrzewania winogron. ²¹ Zatem poszli i przepatrzyli ziemię od pustyni Cyn * - do Rechobu, idąc ku Chamath. ²² Wchodząc po suchej wyniosłości, dotarli aż do Hebronu, gdzie byli Achiman, Szeszaj i Talmaj - potomkowie Enaka *; zaś Hebron był zbudowany siedem lat przed Coanem ** w Micraim. ²³ I doszli aż do doliny Eszkol oraz ucięli tam latorośl z jednym gronem winnych jagód oraz we dwoje nieśli ją na drążku; także z granatowych jabłek i fig. ²⁴ Tę miejscowość nazwano Doliną Eszkol * z powodu winnego grona, które tam ucięli synowie Israela. ²⁵ A wrócili na koniec czterdziestu dni, po przepatrzeniu ziemi. ²⁶ Zatem przyszli oraz przybyli do Mojżesza, do Ahrona i do całego zboru synów Israela na puszczę Paran, do Kadeszu. Potem zdali im sprawę oraz całemu zborowi i pokazali im owoce owej ziemi. ²⁷ I opowiadali mu, mówiąc: Przyszliśmy do tej ziemi, do której nas wysłałeś i rzeczywiście, płynie ona mlekiem, i miodem; a oto jej owoce. ²⁸ Tylko, że lud, który zamieszkuje tą ziemię jest silnym; miasta też są warowne, bardzo wielkie; no i widzieliśmy tam potomków Enaka. ²⁹ Południową stronę ziemi zamieszkuje Amalek, na górach mieszka Chyttejczyk, Jebusyta, i Emorejczyk; zaś Kanaanejczyk mieszka nad morzem oraz nad brzegiem Jardenu *. ³⁰ Zaś Kaleb uspokajał lud wzburzony na Mojżesza, mówiąc: Wejść - wejdziemy oraz ją zdobędziemy, a podołać - jej podołamy. ³¹ Jednak mężowie, którzy z nim tam chodzili, powiedzieli: Nie możemy wchodzić do tego ludu, gdyż on jest od nas silniejszym. ³² I rozpuścili między synami Israela złą wieść o ziemi, którą przepatrzyli, mówiąc: Ziemia, którą przeszliśmy w celu jej przepatrzenia - to ziemia pożerająca swoich mieszkańców; a cały lud, który w niej widzieliśmy - to rośli ludzie. ³³ Tam też widzieliśmy i olbrzymów, synów Enaka z rodu olbrzymów, więc byliśmy w naszych oczach jak szarańcza, i takimi też byliśmy w ich oczach.

*13,2 oprócz Lewitów, którzy nie uczestniczyli w przyszłym podziale kraju.

*13,6 K co znaczy: Serce według serca, Odważny, Waleczny, Bohater; inni, najprawdopodobniej: Pies

*13,8 pisany także: Hoszea (Ozeasz)

*13,16 C Jehoszua

*13,20 także: bezwartościowa, niepłodna

*13,21 pustynia Cyn stanowi północny kraniec pustyni Paran

*13,22 syna Arby (patrz: Jezusa syna Nuna 15,13 - 14), założyciela Kiriat Arba, czyli Hebronu (Chebronu).

**13,22 Tanis w dolnym Egipcie; najprawdopodobniej ognisko potężnego państwa Chittejczyków (spolszczone: Hetejczyków), którzy mieli drugą siedzibę koło Hebronu.

*13,24 co znaczy: Kiść, winogrono.

*13,29 spolszczone: Jordanu

14. Więc cały zbór się poruszył; rozpłakali się na głos i lud płakał tej nocy. ² Także wszyscy synowie Israela szemrali przeciwko Mojżeszowi i przeciw Ahronowi oraz cały zbór do nich powiedział: O, gdybyśmy pomarli w ziemi Micraim, albo gdybyśmy pomarli na pustyni! ³ Po co WIEKUISTY prowadzi nas do tej ziemi? Abyśmy padli od miecza, by nasze żony i nasze dzieci stały się kogoś łupem? Czy nie lepiej by nam było wrócić do Micraim? ⁴ Nadto powiedzieli jeden do drugiego: Ustanówmy sobie wodza oraz wróćmy do Micraim. ⁵ Wtedy Mojżesz padł na swoje oblicze, padł i Ahron wobec całego zgromadzenia - zboru synów Israela. ⁶ A Jezus, syn Nuna i Kaleb, syn Jefunny, ci z wywiadowców ziemi, rozdarli swoje szaty ⁷ i powiedzieli do całego zboru synów Israela, mówiąc: Ziemia, którą przeszliśmy, by ją przepatrzeć - to dobra ziemia, bardzo dobra. ⁸ Jeśli upodoba nas Sobie WIEKUISTY - wtedy nas zaprowadzi do tej ziemi i nam ją odda; tą ziemię, co opływa mlekiem i miodem. ⁹ Tylko nie bądźcie przekorni WIEKUISTEMU i nie bójcie się ludu tej ziemi, bo oni będą naszą strawą; odstąpił od nich ich cień *, bo WIEKUISTY jest z nami; nie obawiajcie się ich! ¹⁰ Ale cały zbór zamierzał ich ukamienować kamieniami. Lecz w Przybytku Zboru, przed wszystkimi synami Israela ukazał się majestat WIEKUISTEGO. ¹¹ I Wiekuisty powiedział do Mojżesza: Dopóki jeszcze będzie Mnie lżył ten lud? Dopóki nie będzie Mi ufał, pomimo wszystkich znaków, które spełniłem wobec niego? ¹² Porażę go zarazą i go wyplenię, a z ciebie uczynię naród większy oraz silniejszy od niego. ¹³ Ale Mojżesz powiedział do WIEKUISTEGO: Oto usłyszą to Micrejczycy, spośród których wyprowadziłeś ten lud Swoją mocą, ¹⁴ i powiedzą to mieszkańcom tej ziemi, którzy już słyszeli, że Ty, WIEKUISTY, jesteś wśród tego ludu; że im się ukazałeś oko w oko, Ty, WIEKUISTY; że Twój obłok stoi nad nami, i że w słupie obłoku idziesz przed nami we dnie, a w słupie ognia w nocy. ¹⁵ Więc gdybyś zgładził ten lud co do jednego, to narody, które słyszały o Twojej sławie powiedzą, mówiąc: ¹⁶ Ponieważ WIEKUISTY nie mógł sprowadzić tego ludu do ziemi, którą im przysiągł - dlatego wytępił ich na pustyni. ¹⁷ Zatem niech się okaże wielką siła WIEKUISTEGO, tak jak to wypowiedziałeś w słowach: ¹⁸ WIEKUISTY - nieskory do gniewu oraz pełen miłości; On zabiera nieprawość, niesprawiedliwość i grzech, oraz spłacając winę, oczyszcza wolnych od zmazy ojców wobec synów, aż do trzeciego i czwartego. ¹⁹ Odpuść winę tego ludu według wielkości Twojego miłosierdzia, tak jak odpuszczałeś temu ludowi od Micraim - aż dotąd. ²⁰ A WIEKUISTY powiedział: Odpuściłem według twojego słowa. ²¹ Jednak jak jestem żywy, oraz że cała ziemia będzie pełną chwały WIEKUISTEGO - ²² ci wszyscy ludzie, którzy widzieli Moją chwałę i Moje znaki, które spełniałem w Micraim, i na pustyni, a często Mnie doświadczali, i nie słuchali Mojego głosu - ²³ oni nie ujrzą ziemi, którą zaprzysiągłem ich ojcom. Żaden z tych, którzy Mnie lżyli - jej nie ujrzy! ²⁴ Jednak Mojego sługę Kaleba, za to, że był w nim inny Duch i w zupełności Mi ulegał - jego zaprowadzę do ziemi, do której poszedł, więc jego ród ją odziedziczy. ²⁵ W dolinie przebywają Amalekita i Kanaanejczyk; dlatego jutro zawróćcie oraz wyruszcie na pustynię, po drodze ku morzu Sitowia.

²⁶ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi i Ahronowi, mówiąc: ²⁷ Jak długo ten zły zbór będzie podżegał przeciw Mnie? Słyszałem szemranie synów Israela, które kierują przeciw Mnie. ²⁸ Powiedz im: Jak jestem żywy, powiada WIEKUISTY; jak mówiliście w Moje uszy - tak wam uczynię. ²⁹ Wasze ciała polegną na tej pustyni - wszyscy wasi spisani, według całej waszej liczby od lat dwudziestu i wyżej, co podżegali przeciw Mnie. Hebrajczyków 3,17 ³⁰ Wy nie wejdziecie do tej ziemi względem której podniosłem Moją rękę, że was w niej osiedlę, za wyjątkiem Kaleba, syna Jefunny oraz Jezusa, syna Nuna. ³¹ Zaś wasze dzieci o których mówiliście, że będą łupem - te wprowadzę; i one umiłują ziemię, którą wy wzgardziliście. ³² Jednak wy - wasze trupy zalegną na tej pustyni. ³³ Ale i wasi synowie będą koczować po tej pustyni przez czterdzieści lat oraz poniosą skutki waszego przeniewierstwa, aż wasze trupy zalegną na pustyni. ³⁴ Według liczby dni w których przepatrywaliście ziemię, czyli czterdziestu dni - poniesiecie waszą karę; po roku za każdy dzień, czyli czterdzieści lat, abyście poznali Moją niechęć. ³⁵ Ja, WIEKUISTY, to wypowiedziałem oraz inaczej nie postąpię z całym tym złym zborem, który się zmówił na Mnie; wyginą na tej pustyni, tu pomrą. ³⁶ Zaś mężowie, których wysłał Mojżesz, by przepatrzyli tę ziemię - a gdy wrócili, podpuścili przeciw niemu cały zbór, rozpuszczając złą wieść o ziemi - ³⁷ ci mężowie, co rozpuścili złą wieść o tej ziemi, pomarli porażeni przed obliczem WIEKUISTEGO. 1 Koryntian 10,10; Hebrajczyków 3,17 ³⁸ Z tych mężów, co chodzili przepatrywać tą ziemię, zostali tylko przy życiu - Jezus, syn Nuna oraz Kaleb, syn Jefunny. ³⁹ Zaś Mojżesz opowiedział te słowa wszystkim synom Israela, zatem lud bardzo lamentował. ⁴⁰ A kiedy rano wstali, ruszyli ku wierzchowi góry, mówiąc: Oto jesteśmy gotowi wejść do tego miejsca, o którym powiedział WIEKUISTY, bo zgrzeszyliśmy. ⁴¹ Lecz Mojżesz powiedział: Czemu przestępujecie rozkaz WIEKUISTEGO? To przecież się nie powiedzie. ⁴² Nie wchodźcie, gdyż między wami nie ma WIEKUISTEGO; więc nie chciejcie zostać porażeni przed waszymi wrogami. ⁴³ Bo Amalekita i Kanaanejczyk są tuż przed wami, zatem polegniecie od miecza. Ponieważ odstąpiliście od WIEKUISTEGO - WIEKUISTY także nie będzie z wami. ⁴⁴ Oni jednak uparli się wejść na szczyt góry. Ale Arka Przymierza WIEKUISTEGO oraz Mojżesz nie opuścili obozu. ⁴⁵ Nadto zszedł Amalekita i Kanaanejczyk, który mieszkał na owej górze oraz ich porazili, po czym do szczętu ich rozbili.

*14,9 także: obrona

15. Potem WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Oświadcz synom Israela i im powiedz: Gdy przyjdziecie do ziemi waszego pobytu, którą wam oddam, ³ a zechcecie spełnić ofiarę ogniową WIEKUISTEMU - całopalenie, albo ofiarę rzeźną, przeznaczając ją według ślubu, bądź na dobrowolny dar, bądź na wasze uroczystości, by uczynić zapach przyjemny WIEKUISTEMU z rogacizny, czy trzód - ⁴ to niech ten, co składa swoją ofiarę WIEKUISTEMU, przyniesie przy tym ofiarę z pokarmów *: Dziesiątą część efy przedniej mąki, zaczynionej czwartą częścią hynu oliwy. ⁵ Zaś na zalewkę - czwartą część hynu wina. Tak masz przynosić zarówno przy całopaleniu, jak i przy ofierze rzeźnej, do każdego jagnięcia. ⁶ Przy baranie także przyniesiesz ofiarę z pokarmów - dwie dziesiąte części efy przedniej mąki, zaczynionej trzecią częścią hynu oliwy. ⁷ I na zalewkę - trzecią część hynu wina. To masz przynosić na zapach przyjemny dla WIEKUISTEGO. ⁸ A jeśli na całopalenie, lub na ofiarę rzeźną przyniesiesz cielca, przeznaczając go na spełnienie ślubu, albo na ofiarę opłatną dla WIEKUISTEGO - ⁹ to przy cielcu także należy przynosić ofiarę z pokarmów: Trzy dziesiąte części efy przedniej mąki, zaczynionej połową hynu oliwy. ¹⁰ Masz także przynosić pół hynu wina na zalewkę jako ofiarę ogniową, na zapach przyjemny dla WIEKUISTEGO. ¹¹ Tak należy czynić przy każdym byku oraz przy każdym baranie lub jagnięciu z owiec, czy z kóz. ¹² To uczynicie przy każdej, według liczby składanych przez was ofiar; stosownie do ich liczby. ¹³ W ten sposób uczyni to każdy krajowiec, który składa ofiarę ogniową na zapach przyjemny dla WIEKUISTEGO. ¹⁴ A gdyby oprócz was gościem był cudzoziemiec, albo będący między wami w waszych pokoleniach, a zechce spełnić ofiarę ogniową na zapach przyjemny dla WIEKUISTEGO - to jak wy czynicie, tak i on będzie czynił. ¹⁵ Ogólnie - jedna ustawa jest dla was oraz dla przybysza - cudzoziemca; to jest długotrwała ustawa w waszych pokoleniach; jak wy, tak też i cudzoziemiec będzie przed obliczem WIEKUISTEGO. ¹⁶ Jedno prawo i jeden wyrok będzie dla was oraz dla cudzoziemca, który u was przebywa.

¹⁷ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ¹⁸ Powiedz synom Israela i im objaśnij: Gdy wejdziecie do ziemi, do której was prowadzę, ¹⁹ i zaczniecie spożywać chleb tej ziemi - wtedy należy zbierać daninę dla WIEKUISTEGO. ²⁰ Na daninę złożycie kołacz, jako pierwocinę waszego ciasta; jako daninę z klepiska - tak ją złożycie.

²¹ W waszych pokoleniach, z pierwociny waszego ciasta oddawajcie daninę WIEKUISTEMU.

²² A gdybyście zbłądzili i nie spełnili któregoś ze wszystkich tych przykazań, które WIEKUISTY wypowiedział do Mojżesza; ²³ z wszystkiego, co WIEKUISTY wam rozkazał przez Mojżesza, od dnia, którego WIEKUISTY wam to rozkazał i nadal w waszych pokoleniach; ²⁴ to jeżeli z nieuwagi * zboru popełniony był ten błąd, niech cały zbór złoży według przepisu - jednego, młodego cielca na całopalenie, na zapach przyjemny dla WIEKUISTEGO, wraz z jego ofiarą z pokarmów i zalewką oraz jednego kozła na ofiarę zagrzeszną. ²⁵ A kapłan oczyści cały zbór synów Israela i będzie im odpuszczone; bo to był błąd, a oni przynieśli WIEKUISTEMU za swój błąd swoją ofiarę ogniową, oraz przed WIEKUISTEGO swoją ofiarę zagrzeszną. ²⁶ Więc będzie odpuszczone całemu zborowi synów Israela oraz cudzoziemcowi, który pośród nich przebywa; gdyż cały lud popełnił to nierozmyślnie. ²⁷ A jeśli ktoś sam tylko nierozmyślnie zgrzeszył, to niech złoży roczną kozę na ofiarę zagrzeszną. ²⁸ Zaś kapłan rozgrzeszy tą osobę, która popełniła błąd, grzesząc nierozmyślnie przed WIEKUISTYM - oczyszczając ją, aby było jej odpuszczone. ²⁹ Jedno prawo niech będzie u was dla tego, co nierozmyślnie popełnia błąd, tak dla krajowca między synami Israela, jak i dla cudzoziemca, który przebywa pośród was. ³⁰ Ale jeśli ktoś coś popełnił zuchwałą ręką, bądź krajowiec, bądź z cudzoziemców - zelżył on WIEKUISTEGO, ta osoba będzie wytrąconą spośród swojego ludu. ³¹ Bowiem wzgardził słowem WIEKUISTEGO oraz naruszył Jego przykazanie; ta dusza niech będzie wytrąconą; jej wina spoczywa na niej.

³² A kiedy synowie Israela przebywali na pustyni, napotkali człowieka, który zbierał drzewo w dzień szabatu. ³³ Zatem ci, co go napotkali, gdy zbierał drzewo, przyprowadzili go do Mojżesza, do Ahrona i do całego zboru. ³⁴ Potem oddali go pod straż, bowiem nie było wyjaśnione, co z nim zrobić. ³⁵ A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Ten człowiek będzie wydanym na śmierć; niech go poza obozem ukamienuje kamieniami cały zbór. ³⁶ Więc cały zbór wyprowadził go poza obóz oraz ukamienował go kamieniami, i umarł, jak WIEKUISTY rozkazał Mojżeszowi.

³⁷ Nadto WIEKUISTY powiedział Mojżeszowi, mówiąc: ³⁸ Powiedz synom Israela i im poleć, by w swoich pokoleniach zrobili sobie strzępki * na skrajach swoich szat, i umieścili na tych narożnych strzępkach nić z błękitu. ³⁹ Niech to będzie dla was strzępkiem, abyście spoglądając na niego, wspominali wszystkie przykazania WIEKUISTEGO oraz je spełniali, a nie unosili się za waszym sercem oraz za waszymi oczami, za którymi się uganiacie. Mateusz 23,5 ⁴⁰ Abyście pamiętali oraz spełniali wszystkie Moje przykazania, i byli świętymi dla waszego Boga. ⁴¹ Ja jestem WIEKUISTY, wasz Bóg, który was wyprowadził z ziemi Micraim, aby dla was być Bogiem; Ja, WIEKUISTY, wasz Bóg.

*15,4 to podano jako nowe rozporządzenie

*15,24 dokładnie: od oczu zboru (gdy zbór tego nie zauważył)

*15,38 także: frędzle; wiązane, kręcone nici.

16. A Korach, syn Ic'hara, syna Kehata, syna Lewiego; Dathan, Abiram, synowie Eliaba oraz On, syn Peleta, potomkowie Reubena, zaplanowali ² i powstali w obliczu Mojżesza, a z nimi dwustu pięćdziesięciu mężów z synów Israela - naczelnicy zboru, powołani na zebrania, ludzie znamienici - ³ oraz zebrali się przeciw Mojżeszowi i Ahronowi, mówiąc do nich: Dość dla was! Przecież cały ten zbór, wszyscy są święci, a pośród nich jest WIEKUISTY. Więc czemu się wynosicie nad zgromadzeniem WIEKUISTEGO? ⁴ I usłyszał to Mojżesz oraz padł na swoje oblicze. ⁵ Potem powiedział tak do Koracha oraz do całego jego zgromadzenia: Niech jutro WIEKUISTY pokaże kto jest za Nim i kto święty - niech tego zbliży do Siebie; zaś kogo wybierze, temu da podejść do Siebie. ⁶ Oto co macie czynić: Jutro niech każdy weźmie sobie kadzielnicę - Korach i cały jego zbór - ⁷ nałóżcie w nie ognia oraz nasypcie w nie kadzidła przed obliczem WIEKUISTEGO. I niechaj będzie, że ten człowiek, którego wybierze WIEKUISTY - ten jest świętym. Dość dla was, synowie Lewiego. ⁸ I Mojżesz powiedział do Koracha: Posłuchajcie, synowie Lewiego. ⁹ Czy wam mało, że Bóg was wyróżnił ze zboru Israela oraz przybliżył was do Siebie, abyście pełnili służbę przy Przybytku WIEKUISTEGO i stawali przed zborem, by im służyć? ¹⁰ Przybliżył ciebie i z tobą wszystkich twoich braci, synów Lewiego, a domagacie się jeszcze kapłaństwa? ¹¹ Ale ty i cały twój zbór jesteście zmówieni przeciw WIEKUISTEMU. A Ahron - kim on jest, że przeciw niemu szemracie? ¹² Więc Mojżesz posłał, by zawołano Dathana i Abirama, synów Eliaba - lecz oni powiedzieli: Nie pójdziemy. ¹³ Czy mało tego, że nas wyprowadziłeś z ziemi płynącej mlekiem i miodem, by nas zamorzyć na tej pustyni, a jeszcze chcesz panować nad nami jako władca? ¹⁴ Przecież nie wprowadziłeś nas do ziemi płynącej mlekiem i miodem, ani nie dałeś nam posiadłości, pól i winnic; czy oślepisz oczy tych ludzi? Nie pójdziemy. ¹⁵ To bardzo rozjątrzyło Mojżesza, więc powiedział do WIEKUISTEGO: Nie zwracaj się ku ich ofierze. Nie wziąłem od nich ani jednego osła, ani nie skrzywdziłem żadnego z nich. ¹⁶ Potem Mojżesz powiedział do Koracha: Stawcie się przed obliczem WIEKUISTEGO - ty i cały twój zbór; ty, oni i Ahron - jutro. ¹⁷ Nadto niech każdy weźmie swoją kadzielnicę, włóżcie w nie kadzidła i niech każdy podniesie swoją kadzielnicę ku obliczu WIEKUISTEGO - dwieście pięćdziesiąt kadzielnic. Ty też, i Ahron - każdy swoją kadzielnicę. ¹⁸ Zatem każdy wziął swoją kadzielnicę, nałożyli w nie ognia, nasypali w nie kadzidła i stanęli u wejścia do Przybytku Zboru; jak również Mojżesz i Ahron. ¹⁹ A kiedy przy wyjściu do Przybytku Zboru Korach zgromadził przeciwko nim cały zbór, ukazał się całemu zborowi majestat WIEKUISTEGO. ²⁰ Zaś WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi i Ahronowi, mówiąc: ²¹ Odłączcie się spośród tego zboru, bowiem w tej chwili ich wytępię. ²² Więc padli na swoje oblicza i powiedzieli: Boże, Panie duchów wszelkiej cielesnej natury ^S. Jeden człowiek zgrzeszył, a chcesz się gniewać na cały zbór? ²³ A WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ²⁴ Oświadcz zborowi, mówiąc: Odejdźcie wokół od mieszkania Koracha, Dathana i Abiarama. ²⁵ Więc Mojżesz wstał oraz podszedł do Dathana i Abirama, a za nim poszli starsi Israela. ²⁶ I oświadczył zborowi, mówiąc: Odejdźcie od namiotów tych niegodziwych ludzi i nie dotykajcie się niczego, co do nich należy, abyście nie zginęli przez wszystkie ich grzechy. ²⁷ Zatem odeszli ze wszystkich stron od mieszkania Koracha, Dathana i Abirama; a Dathan i Abiram wyszli i stali z żonami oraz swoimi dziećmi u wejścia do swych namiotów. ²⁸ Zaś Mojżesz powiedział: Po tym poznacie, że WIEKUISTY mnie posłał, bym zorganizował wszystkie te sprawy oraz że nie robiłem tego samowolnie: ²⁹ Jeśli ci pomrą śmiercią wszystkich ludzi i spełni się nad nimi przeznaczenie wszystkich ludzi - to oznacza, że WIEKUISTY mnie nie posłał. ³⁰ Ale jeżeli WIEKUISTY objawi takie zjawisko, że ziemia rozewrze swoją paszczę i ich pochłonie oraz wszystko, co do nich należy, i żywcem zstąpią do Krainy Umarłych * - wtedy poznacie, że ci ludzie lżyli WIEKUISTEGO. ³¹ I gdy zaledwie skończył mówić wszystkie te słowa, stało się, że pod nimi rozstąpiła się ziemia. ³² Zatem ziemia otworzyła swą paszczę oraz ich pochłonęła, ich domy, wszystkich ludzi Koracha oraz cały dobytek. ³³ I zeszli żywcem do Krainy Umarłych oraz wszystko, co do nich należało. A ziemia zamknęła się nad nimi, więc wyginęli ze środka zgromadzenia. ³⁴ Zaś wszyscy Israelici, co byli wokół nich, uciekli na ich krzyk, gdyż mówili: Żeby ziemia i nas nie pochłonęła. ³⁵ Nadto wyszedł ogień od WIEKUISTEGO oraz pożarł tych dwustu pięćdziesięciu mężów, którzy przynieśli kadzidło.

*16,30 hebr. do Szeolu; czyli do podziemnego świata

17. Potem WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ² Powiedz Elazarowi, synowi Ahrona, kapłana, aby pozbierał z pogorzeliska kadzielnice - zaś ogień niech odrzucą daleko. Bowiem zostały poświęcone ³ kadzielnice tych, co przypłacili życiem za swe grzechy. Niech zrobią z nich kute blachy na pokrycie ołtarza. Gdyż przynieśli je przed oblicze WIEKUISTEGO, a wcześniej zostały poświęcone; niech one będą znakiem dla synów Israela. ⁴ Więc kapłan Elazar zebrał owe miedziane kadzielnice, które przynieśli spaleni i rozpłaszczono je na pokrycie ołtarza. ⁵ Na pamięć dla synów Israela, aby żaden postronny, który nie pochodzi z rodu Ahrona, nie podchodził dla palenia kadzidła przed WIEKUISTYM. I żeby nie był podobny do Koracha oraz jego zboru, jak o tym WIEKUISTY mówił przez Mojżesza.

⁶ A nazajutrz cały zbór synów Israela szemrał przeciwko Mojżeszowi i Ahronowi, mówiąc: Wy zabiliście lud WIEKUISTEGO. ⁷ Zaś gdy zbór zbierał się przeciw Mojżeszowi i Ahronowi, stało się, że zwrócili się ku Przybytkowi Zboru; a oto okrył go obłok i ukazał się majestat WIEKUISTEGO. ⁸ A Mojżesz wszedł z Ahronem do wnętrza * Przybytku Zboru. ⁹ I WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ¹⁰ Usuńcie się spośród tego zboru, a natychmiast ich zgładzę. Lecz oni padli na swe oblicza. ¹¹ Potem Mojżesz powiedział do Ahrona: Weź kadzielnicę oraz nałóż w nią ognia z ołtarza, wsyp też kadzidła i zanieś zaraz do zboru oraz ich oczyść, bo już wyszedł gniew od oblicza WIEKUISTEGO; zaczęła się klęska. ¹² A Ahron ją wziął, jak powiedział Mojżesz, oraz przybiegł do środka zgromadzenia. I oto w ludzie już zaczęła się klęska. Więc wsypał kadzidła oraz oczyścił lud. ¹³ Nadto stanął pomiędzy umarłymi - a żywymi; a klęska została powstrzymana. ¹⁴ Jednak umarłych od tej klęski było czternaście tysięcy siedemset osób, oprócz umarłych z powodu Koracha. ¹⁵ A gdy klęska została powstrzymana, Ahron wrócił do Mojżesza, do wejścia do Przybytku Zboru.

¹⁶ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ¹⁷ Powiedz synom Israela i weź od nich po buławie od każdego rodowego domu, od wszystkich ich naczelników według ich rodowych domów - dwanaście buław; i napiszesz imię każdego na jego buławie. ¹⁸ Zaś imię Ahrona napiszesz na buławie Lewiego, ponieważ ma być jedna buława od naczelnika ich rodowych domów. ¹⁹ Potem położysz je w Przybytku Zboru, przed Arką Świadectwa; tam, gdzie się wam ukazuję. ²⁰ I stanie się, że kogo wybiorę - tego buława zakwitnie; i tak uciszę przed Sobą szemrania synów Israela, którymi podżegają przeciw wam. ²¹ Więc Mojżesz powiedział to synom Israela i wszyscy ich naczelnicy dali mu po buławie, od każdego naczelnika, według ich rodowego domu - dwanaście buław; a buława Ahrona była pomiędzy ich buławami. ²² Zatem Mojżesz położył te buławy w Przybytku Świadectwa, przed obliczem WIEKUISTEGO. ²³ A nazajutrz, gdy Mojżesz przyszedł do Przybytku Świadectwa, okazało się, że oto zakwitła buława Ahrona z domu Lewiego. Wypuściła pączki, wydała kwiat oraz dojrzały na niej migdały. ²⁴ Więc Mojżesz wyniósł wszystkie buławy sprzed oblicza WIEKUISTEGO - do wszystkich synów Israela; zatem je obejrzeli oraz wzięli, każdy swoją buławę. ²⁵ Zaś WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Odnieś buławę Ahrona przed Arkę Świadectwa, w celu zachowania znaku dla synów przekory, by zaprzestało ich szemranie przeciwko Mnie oraz nie wymierali. ²⁶ Więc Mojżesz to uczynił; jak mu rozkazał WIEKUISTY - tak uczynił. ²⁷ A synowie Israela powiedzieli do Mojżesza, mówiąc: Oto konamy i giniemy; wszyscy giniemy. ²⁸ Umiera każdy, kto się tylko zbliża do Przybytku WIEKUISTEGO; czyż do szczętu wymrzemy?

*17,8 co oznacza - dziedziniec, bowiem Mojżesz nie wchodził do Przybytku.

18. Potem WIEKUISTY powiedział do Ahrona: Ty, twoi synowie i wraz z tobą, twój rodowy dom, będziecie ponosić wykroczenia przeciw świętemu miejscu. Także ty i twoi synowie wraz z tobą będziecie ponosić wykroczenia przeciwko waszemu kapłaństwu. ² Przybliżysz do siebie twoich braci - pokolenie Lewiego, ród twojego ojca; niech oni się przyłączą do ciebie i niechaj ci usługują, gdy ty oraz twoi synowie wraz z tobą, będziecie przed Przybytkiem Świadectwa. ³ Niech pełnią swoją straż oraz straż przy całym Przybytku; jednak do przyborów Świątyni oraz do ofiarnicy niech nie podchodzą, by nie pomarli - zarówno oni, jak i wy *. ⁴ Przyłączą się do ciebie oraz będą pełnili straż świętego miejsca oraz straż Przybytku Zboru, przy każdej usłudze Przybytku; zaś postronny niech się do was nie zbliża. ⁵ Zatem będziecie pełnić straż sanktuarium oraz straż ofiarnicy, by nadal nie było gniewu na synów Israela. ⁶ A Ja, oto wybrałem spośród synów Israela waszych braci Lewitów; są wam oddani w darze dla WIEKUISTEGO, by pełnili służbę przy Przybytku Zboru. ⁷ Zaś ty oraz twoi synowie z tobą, przestrzegajcie waszego kapłaństwa w każdej sprawie ofiarnicy, oraz tego, co jest poza zasłoną, abyście przy tym służyli. Daję wam w darze służbę waszego kapłaństwa, a postronny który się zbliży - poniesie śmierć.

⁸ Nadto WIEKUISTY powiedział do Ahrona: Zaś tobie oddaję pozostałości przechowywane * z Moich danin; oddałem je tobie oraz twoim synom ustawą długotrwałą, jako uświęcony udział z wszystkiego poświęcanego przez synów Israela. ⁹ Oto co należy do ciebie z rzeczy przenajświętszych; z tego, co idzie na ogień: Dla ciebie oraz dla twoich synów - każda ich ofiara, zarówno z pokarmów, zagrzeszna, jak i pokutna, którą będą Mi oddawać jako święte świętych *. ¹⁰ Będziesz to jadał na najświętszym miejscu *. Może to jeść każdy mężczyzna; ma to być dla ciebie poświęcone. ¹¹ A oto co twoje: Daniny z ich darów, ze wszystkich ofiar przedstawionych przez synów Israela - długotrwałą ustawą oddaję je tobie, twoim synom i twoim córkom, które są z tobą; każdy czysty w twym domu może je jeść. ¹² Wszystko, co najprzedniejsze z oliwy oraz wszystko, co najprzedniejsze z wina i zboża; pierwociny, które składają WIEKUISTEMU - tobie je oddaję. ¹³ Twoje będą pierwociny wszystkiego, co w ich ziemi, które przynoszą WIEKUISTEMU; może je jeść każdy czysty w twoim domu. ¹⁴ Twoim będzie wszystko, co jest zaklęte w Israelu. ¹⁵ Twoim będzie wszystko, co rozwiera łono u każdej cielesnej natury ^S, a bywa ofiarowane WIEKUISTEMU; tak z ludzi, jak i z bydła. Jednak weźmiesz okup za pierworodnego z ludzi; również weźmiesz okup za pierworodne z nieczystego bydła. ¹⁶ Zaś okup za nich będzie taki: Począwszy od jednego miesiąca, weźmiesz okup według twojej wyceny - pięć szekli srebra według uświęconego szekla, a w nim dwadzieścia ger. ¹⁷ Jednak nie bierz okupu za pierworodne z byków, za pierworodne z owiec oraz za pierworodne z kóz - należą do Świątyni; ich krwią pokropisz ofiarnicę, a ich tłuszcz puścisz z dymem jako ofiarę ogniową, na zapach przyjemny dla WIEKUISTEGO. ¹⁸ Jednak ich mięso należy do ciebie; tak jak do ciebie należy mostek przedstawienia oraz prawa łopatka. ¹⁹ Wszystkie święte daniny, które synowie Israela będą składać WIEKUISTEMU, długotrwałą ustawą oddaję tobie, twoim synom i twoim córkom, które są z tobą; to długotrwałe "przymierze soli" * przed obliczem WIEKUISTEGO, dla ciebie oraz twojego potomstwa z tobą. ²⁰ Nadto WIEKUISTY powiedział do Ahrona: Nie będziesz miał dziedzictwa w ich ziemi oraz nie będziesz miał udziału między nimi; Ja jestem twoim udziałem oraz twoim dziedzictwem wśród synów Israela. ²¹ Zaś synom Lewiego oto oddałem w dziedzictwo wszelką dziesięcinę w Israelu, za ich służbę, którą sprawują posługując przy Przybytku Zboru. ²² By synowie Israela więcej nie podchodzili do Przybytku Zboru oraz nie ponosili śmiertelnego grzechu. ²³ Niech sami Lewici sprawują służbę przy Przybytku Zboru, i niech oni ponoszą swoją winę * długotrwałą ustawą w waszych pokoleniach. Oni nie będą posiadać dziedzictwa ** wśród synów Israela. ²⁴ Ponieważ oddałem Lewitom w dziedzictwo dziesięcinę synów Israela, którą składają jako daninę WIEKUISTEMU. Dlatego też o nich powiedziałem: Między synami Israela, oni nie będą posiadać dziedzictwa.

²⁵ Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ²⁶ Oznajmisz Lewitom i im powiesz: Gdy będziecie pobierać od synów Israela dziesięcinę, którą wam dałem od nich jako wasze dziedzictwo, to zdejmiecie z niej daninę dla WIEKUISTEGO - dziesięcinę z tej dziesięciny. ²⁷ I będzie wam uznana ta wasza dziesięcina jak zboże z klepiska i jak obfitość wina z tłoczni *. ²⁸ Tak samo macie zdejmować daninę dla WIEKUISTEGO ze wszystkich waszych dziesięcin, które będziecie pobierać od synów Israela oraz oddawać z nich kapłanowi Ahronowi daninę dla WIEKUISTEGO. ²⁹ Ze wszystkich waszych dochodów zdejmujcie pełną daninę dla WIEKUISTEGO; ze wszystkiego najprzedniejszego * - jego poświęconą część. ³⁰ Powiedz im także: Gdy będziecie zdejmować najprzedniejsze z tego - wtedy będzie to poczytane Lewitom jako plon z klepiska i jako plon z tłoczni. ³¹ Więc możecie to spożywać na każdym miejscu, wy oraz wasze rodziny, bowiem to jest zapłata za waszą służbę w Przybytku Zboru. ³² I nie poniesiecie za to grzechu, jeśli będziecie zdejmować z tego najprzedniejsze; nie sponiewierajcie poświęconych ofiar od synów Israela, abyście nie pomarli.

*18,3 Lewitom wzbroniony jest przystęp do miejsca Najświętszego, do złotego i miedzianego ołtarza oraz do rzeczy świętych wewnątrz Przybytku.

*18,8 dokładnie: przedmiot przechowywany; czyli to, co nie poszło na ofiarnicę, lecz zostało złożone na przechowanie w Świątyni.

*18,9 oprócz części przeznaczonych na ogień

*18,10 na dziedzińcu, czyli na miejscu czystym i oddzielonym

*18,19 przymierze, które jak sól jest trwałe

*18,23 za uchybienia w służbie

**18,23 czyli: ziemi. Wśród pokoleń wyznaczono im tylko pewne miasta

*18,27 i dlatego podlega powtórnej dziesięcinie

*18,29 także: najlepszego

19. Nadto WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi i Ahronowi, mówiąc: ² Oto ustawa prawa, którą ustanowił WIEKUISTY, mówiąc: Powiedz synom Israela, aby przyprowadzili do ciebie czerwoną, zdrową jałówkę *, która nie ma wady i na którą nie było włożone jarzmo. ³ Potem oddajcie ją kapłanowi Elazarowi, który każe ją wyprowadzić poza obóz oraz zarżnąć ją przed swym obliczem. ⁴ A kapłan Elazar weźmie swoim palcem nieco krwi i tą krwią pokropi siedem razy ku przedniej stronie Przybytku Zboru. Hebrajczyków 9,13 ⁵ Potem spalą tą jałówkę na jego oczach - skórę, mięso oraz jej krew; niech ją spalą razem z odchodami. ⁶ Zaś kapłan weźmie cedrowego drzewa, izopu i czerwieni, oraz rzuci to w środek pogorzeliska jałówki. ⁷ A kapłan wypierze swoje szaty oraz wykąpie swoje ciało w wodzie, po czym wejdzie do obozu; i kapłan będzie nieczystym aż do wieczora. ⁸ Także ten, kto będzie ją palił, w wodzie wypierze swoje szaty, w wodzie wykąpie swoje ciało i będzie nieczystym do wieczora. ⁹ Potem czysty człowiek zbierze popiół jałówki oraz złoży go poza obozem, na czystym miejscu; i będzie on przechowywany dla zboru synów Israela do wody oczyszczenia *; to jest ofiara zagrzeszna. ¹⁰ A ten, co zbierał popiół jałówki wypierze swoje szaty i będzie nieczystym do wieczora. Będzie to długotrwałą ustawą dla synów Israela oraz dla cudzoziemców, co przebywają między nimi. ¹¹ Kto się dotknie martwego, jakichkolwiek zwłok ludzkich, będzie nieczystym przez siedem dni *. ¹² Powinien się nią oczyścić trzeciego dnia i dnia siódmego, aby był czystym; zaś gdyby się nie oczyścił dnia trzeciego i dnia siódmego - nie będzie czystym. ¹³ Ktokolwiek się dotknął zmarłego - zwłok człowieka, który umarł, a się nie oczyścił - skalał Przybytek WIEKUISTEGO; ta osoba będzie wytrącona spośród Israela; dopóki nie została pokropiona oczyszczającą wodą - jest nieczysta, jej nieczystość jeszcze jest na niej. ¹⁴ Oto prawo: Gdyby człowiek umarł w namiocie, to ktokolwiek wejdzie do tego namiotu i cokolwiek było w tym namiocie - będzie nieczyste przez siedem dni. ¹⁵ Także każde odkryte naczynie, na którym nie było obwijającej nawiązki * - jest nieczyste. ¹⁶ Także kto się dotknął na polu tego, który poległ od miecza, bądź zmarłego, bądź ludzkiej kości, bądź mogiły - będzie nieczystym przez siedem dni. ¹⁷ Dla tego nieczystego wezmą więc popiołu z pogorzeliska ofiary zagrzesznej i w naczyniu, naleją na ten popiół żywej wody. ¹⁸ Wezmą nadto izopu. I człowiek czysty umoczy go w tej wodzie oraz pokropi namiot, wszystkie naczynia oraz wszystkie osoby, które tam były; albo tego, który się dotknął kości, czy poległego, czy zmarłego, czy mogiły. ¹⁹ Zatem czysty pokropi nieczystego dnia trzeciego oraz dnia siódmego i oczyści go dnia siódmego; potem wypierze swoje szaty, wykąpie się w wodzie i będzie czysty wieczorem. ²⁰ Jednak człowiek, który był skalanym, a się nie oczyścił - ta dusza będzie wytrąconą spośród zgromadzenia, jeśli skalał Przybytek WIEKUISTEGO. Nie został pokropiony oczyszczającą wodą - jest nieczystym. ²¹ Będzie to dla nich ustawą długotrwałą. Ten, kto pokrapia oczyszczającą wodą także wypierze swoje szaty, a kto się dotyka wody oczyszczającej - będzie nieczystym do wieczora. ²² A czegokolwiek by się dotknął nieczysty - będzie nieczyste; także osoba, która się go dotknie - będzie nieczystą do wieczora.

*19,2 według Miszny chodzi o zupełnie czerwoną jałówkę, która nie została sprofanowana pracą.

*19,9 dosłownie: do wody zanieczyszczenia

*19,11 Święty Bóg życia objawia się tylko w tym, co żyje. Każde martwe ciało, z którego uleciał duch, stoi z dala od Boga, jest nieczyste i zanieczyszczające. Człowiek, który się dotknął zmarłego musi odzyskać czystość, aby się zbliżyć do Pana.

*19,15 czyli pokrywy ze sznurem.

20. Potem synowie Israela - cały zbór, pierwszego miesiąca przybyli na puszczę Cyn i lud pozostał w Kadesz *. Tam też umarła Mirjam oraz tam została pochowana. ² Lecz nie było wody dla zboru, więc wszyscy się zebrali przeciwko Mojżeszowi i przeciw Ahronowi. ³ Lud gniewał się na Mojżesza i narzekali, mówiąc: Gdybyśmy również skonali, gdy przed obliczem WIEKUISTEGO konali nasi bracia. ⁴ Po co przyprowadziliście na tą puszczę zgromadzenie WIEKUISTEGO? Abyśmy pomarli - my oraz nasz dobytek? ⁵ Po co wyprowadziliście nas z Micraim? Aby nas zaprowadzić na to nędzne miejsce, gdzie nie ma siewu, ani figi, ani winogron, ani granatu, a nawet nie ma wody, by się napić? ⁶ Więc Mojżesz z Ahronem uszli przed zgromadzeniem do wejścia do Przybytku Zboru oraz padli na swe oblicza. I ukazał im się majestat WIEKUISTEGO. ⁷ A WIEKUISTY oświadczył Mojżeszowi, mówiąc: ⁸ Weźmiesz buławę oraz zgromadzisz cały zbór - ty i twój brat Ahron, i na ich oczach przemówicie do skały, aby wydała swoje wody. Tak wyprowadzisz im wodę ze skały oraz napoisz zbór oraz ich dobytek. ⁹ Zatem Mojżesz wziął buławę sprzed oblicza WIEKUISTEGO, jak mu rozkazał. ¹⁰ I Mojżesz zgromadził z Ahronem lud przed skałą oraz do nich powiedział: Posłuchajcie przekorni, czy z tej skały wydobędziemy wam wodę? ¹¹ Potem podniósł swoją rękę oraz dwukrotnie uderzył swoją buławą w skałę - a wypłynęły obfite wody; zatem napił się zbór oraz jego dobytek. ¹² A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza i Ahrona: Dlatego, że Mi nie uwierzyliście, by Mnie uświęcić w oczach synów Israela - nie zaprowadzicie tego zgromadzenia do ziemi, którą im oddaję. ¹³ To są te wody Meryba *; gdyż synowie Israela narzekali na WIEKUISTEGO, lecz przez nie został uświęcony.

¹⁴ Potem Mojżesz wyprawił z Kadesz posłów do króla Edomu, mówiąc: Tak mówi twój brat - Israel: Ty znasz każdą niedolę, która nas spotkała. ¹⁵ Nasi przodkowie zeszli do Micraim i mieszkaliśmy w Micraim przez długie czasy, a Micrejczycy trapili nas oraz naszych ojców. ¹⁶ Więc wołaliśmy do WIEKUISTEGO, a On wysłuchał nasz głos, posłał wysłańca * oraz wyprowadził nas z Micraim. I oto jesteśmy w Kadesz, mieście na końcu twej granicy. ¹⁷ Chcemy przejść przez twoją ziemię. Nie pójdziemy przez pola, przez winnice, ani nie będziemy pić wody ze studzien - pójdziemy drogą królewską *; nie zboczymy ani na prawo, ani na lewo, dopóki nie przejdziemy twoich granic. ¹⁸ A Edom mu odpowiedział: Nie przejdziesz przeze mnie *. W przeciwnym razie, wystąpię przeciwko tobie mieczem.